نظریه مثل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریهٔ مُثُل افلاطون، بیان می‌دارد که مثال‌های انتزاعی و غیرمادی، و نه جهان مادی تغییرپذیر که از طریق حواس پنج‌گانه بر ما معلوم است، والاترین و بنیادی‌ترین نوع حقیقت را داراست. افلاطون تنها از زبان شخصیت‌های دیالوگ‌هایش (عمدتاً سقراط) از این موجودیت‌ها سخن می‌گوید؛ شخصیت‌هایی که برخی مواقع می‌گویند که این مثال‌ها تنها مقصود راستین مطالعه می‌باشند که قادرند دانش و اطلاعات ناب و خالص به ما عرضه دارند. بنابراین فارغ از وضعیت جنجالی این نظریه، دیدگاه‌های خود افلاطون نسبت بدین نظریه مورد شک و تردید است.

منابع[ویرایش]