اصول دین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اصول دین پایه‌های اعتقادی دین است که نخست باید به آن‌ها ایمان آورد و سپس به فروعی که از آن بر خواسته‌است پای‌بند بود. اصول دین مربوط به اعتقاد است و فروع دین مربوط به عمل.[۱] اصول دین از نظر اهل سنت، توحید، نبوت و معاد, و از نظر شیعه عدل وامامت نیز اضافه می‌گردد پایه‌های اعتقادی ادیان را شامل می‌شود؛ و در زبان‌ها، زمان‌ها و اقوام مختلف صور متفاوتی به خود گرفته‌است.

اعتقاد[ویرایش]

اعتقاد به اصول دین باید از روی تحقیق باشد، نه تقلید.[۲] کسی که به اصول دین اعتقاد ندارد، از دین بیرون است. در آغاز برخی از رساله‌های عملیه از اصول دین سخن رفته‌است. توحید، نبوت و معاد اصول مشترک دین اسلام‌اند و دو اصل امامت و عدل از مسلّمات مذهب شیعه‌اند (اصول مذهب) و هر کس به آنها ایمان ندارد از مذهب شیعه بیرون است گر چه از اسلام بیرون نیست.[۳]

اصول شیعه[ویرایش]

نوشتار اصلی: اصول تشیع

اصول دین همراه با اصول مذهب در نزد شیعه پنج تاست:

  1. توحید: به معنای یگانگی خداوند متعال است.
  2. عدل: به معنای آن است که افعال خداوند متعال از سر دادگری و شایستگی است و به هیچ کس ستم نمی‌کند و هر چیزی را در جای خویش نگه می‌دارد و با هر موجودی، چنانکه شایسته‌است رفتار می‌کند.
  3. نبوت: به معنای پیامبری محمد بن عبدالله و دیگر پیامبران الهی است.
  4. امامت: بدین معنا که پس از پیامبر اسلام امامان منصب خلافت و امامت را بر عهده دارند و آنان منصوب خداوند هستند.
  5. معاد: به معنای آن است که روزی همه مکلفان برای بازخواست و حساب در پیشگاه الهی گرد هم می‌آیند و هر کس به پاداش و کیفر خویش می‌رسد.در واقع این روز همان قیامت است.

اصول دین نزد اهل‌سنت[ویرایش]

اصول دین در نزد اهل‌سنت عبارت‌اند از:[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ معارف اسلامی، ۱/۲۲۲
  2. سجادی، سید جعفر. فرهنگ معارف اسلامی
  3. آموزش دین، ۱۸
  4. كتاب شرح العقيدة الطحاوية

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • سجادی، سید جعفر. فرهنگ معارف اسلامی. چاپ اول. تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران. 
  • محمد خطیبی و دیگران، فرهنگ شیعه، انتشارات زمزم هدایت، ۱۳۸۵، شابک: ۷- ۷۳- ۸۷۶۹- ۹۶۴

پیوند به بیرون[ویرایش]