حزبالله لبنان
| حزبالله لبنان
|
|
|---|---|
| رهبر | سید حسن نصرالله |
| تاسیس | ۱۹۸۵–۱۹۸۲ (به طور رسمی) |
| دین | اسلام-شیعه |
| ایدئولوژی سیاسی | اسلامگرایی-ملیگرا |
| مرکز رهبری | لبنان  |
| حزبالله لبنان |
| پرچم حزبالله لبنان |
| دبیران کل |
|---|
| سید حسن نصرالله |
| عملیاتهای نظامی |
| جنگ اسرائیل و لبنان |
| رسانهها |
| شبکه رادیویی النور |
حزبالله لبنان یک سازمان سیاسی-نظامی در لبنان است. گروه حزبالله در اوایل سالهای ۱۹۸۰ و باالهام از ایدئولوژی اسلام سیاسی روحالله خمینی در لبنان ظهور کرد.[۱][۲][۳][۴][۵] در زمان جنگ داخلی لبنان، حزبالله لبنان به کمک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران، تعلیم نظامی داده شده و تحت حمایت مالی و سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت.[۶] حزبالله لبنان ۳ هدف اصلی را به عنوان آرمان خود اعلام کرده که عبارتند از: محو آثار امپریالیستی غربی در لبنان، مجازات فالانژهای لبنان و برپایی حکومت اسلامی در لبنان.[۷] ایالات متحده آمریکا، هلند ،[۸][۹][۱۰][۱۱] بحرین[۱۲][۱۳] مصر[۱۴] بریتانیا، اتریش، کانادا و اسرائیل حزبالله را در فهرست گروههای تروریستی طبقهبندی کردهاند.[۱۵][۱۶][۱۷]
حزبالله لبنان پس از سالها جنگ چریکی موفق به آزاد کردن جنوب لبنان از اشغال اسرائیل در سال ۲۰۰۰ شد.این گروه پس از آن به فعالیت های سیاسی خود تحرک بیشتری داده و به کابینه و مجلس لبنان راه یافت.
محتویات |
تاریخچه[ویرایش]
هستهٔ اولیه حزبالله و ساختار تشکیلاتی آن متشکل از اسلام گرایان، نیروهای حزب الدعوه به رهبری علامه سید محمدحسین فضلالله، شاخه دانشجویی حزب الدعوه، مسئولان جنبش امل، اعضای جنبش فتح به رهبری ابوجهاد (خلیل الوزیر) و تمام گروه هاو جریانهایی که از انقلاب اسلامی ایران و روحالله خمینی تاثیر گرفته بودند شکل گرفت.[نیازمند منبع] سید عباس موسوی که در حمله هلی کوپترهای اسرائیلی به خودرو حامل وی و همسر و فرزندش در سال ۱۹۹۲ کشته شد، شیخ صبحی طفیلی، شیخ راغب حرب، شیخ عبدالکریم عبید، سید حسین موسوی، سید حسن نصرالله، سید ابراهیم امین السید، شیخ حسین الکورانی، شیخ نعیم قاسم، شیخ محمد یزبک، حسین خلیل، محمد رعد و محمد فنیش از جمله افرادی بودند که از حزب الدعوه و جنبش امل وارد حزبالله شدند.
سید حسن نصرالله، دبیرکل حزبالله لبنان در اولین سالگرد جنگ اسرائیل حزبالله لبنان، در مصاحبه اختصاصی با صدا و سیمای جمهوری اسلامی اعلام کرد که در طول جنگ از «مولایش»، علی خامنهای «رهنمود و راهنمایی» دریافت میکردهاست.[۱۸]
تبادل اسرا میان اسرائیل و حزبالله در سال ۲۰۰۴[ویرایش]
در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۴ میلادی، به دنبال توافق مبادله اسیران میان حزب الله لبنان و اسرائیل، ۴۳۵ اسیر از ملیتهای گوناگون عربی در مقابل یک سرهنگ باز نشسته اسرائیلی و اجساد چند سرباز اسرائیلی، آزاد شدند. این توافق که با میانجی گری آلمان صورت گرفت. در مراسم استقبال از اسیران آزاد شده، مقامات بلند پایه لبنان و جمعیت فراوانی حضور داشتند و استقبال با شکوهی از آنان انجام گرفت. آزادی اسیران از دست اسرائیل بازتاب وسیعی در محافل خبری جهان به ویژه در میان مسلمانان یافت.[۱۹]
جنگ اسرائیل و حزبالله لبنان[ویرایش]
جنگ اسرائیل و لبنان که در اسرائیل به جنگ دوم لبنان و در لبنان به جنگ ژوئیه معروف است، جنگی است که به مدت ۳۳ یا ۳۴ روز[۲۰][۲۱] بین نیروهای دفاعی اسرائیل و حزبالله لبنان به وقوع پیوست و دامنه آن شمال اسرائیل و سراسر لبنان را دربرگرفت.
این جنگ با قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل در تاریخ ۱۴ اوت ۲۰۰۶ پایان یافت. مرزی در این جنگ جابهجا نشد و درباره پیروز جنگ هم اختلاف نظرهایی بوجود آمد به طوری که هر کدام خود را پیروز میخوانند و دیگری را شکست خورده معرفی میکنند، حتی در مورد طول جنگ و آغازگر آن نیز هیچکدام از طرفین نظر یکسانی نداشتند.[۲۲]
نیروی نظامی[ویرایش]
حزبالله یک نیروی شبهنظامی است که به سلاحهای سبک همچون تفنگهای اتوماتیک، خمپاره، آرپیجی و راکتهای کاتیوشا مسلح است و گاهی از راکتهای خود برای بمباران شهرهای شمال اسرائیل استفاده میکند. به گفته مقامات نظامی آمریکایی آنها راکتهای خود را با اکتاندازهای چندتایی نصب شده بر روی کامیون شلیک نمیکنند بلکه معمولاً آنها را از لانچرهای ثابت و با استفاده از کنترل راه دور شلیک می کنند تا خدمه آتش از آتش ضدتوپخانه اسرائیل در امان باشند. با این حال گزارشهایی هم از وجود سیستمهای راکتانداز چندلولهای متحرک منتشر شده است از جمله راکتاندازهای فجر-۳ ساخت ایران که بر روی کامیونهای ایسوزو ژاپنی نصب شدهاند.[۲۳]
منابع اسرائیلی بارها از انتقال راکتهای دوربرد از جمله انواع ۲۴۰ میلیمتری راکت استاندارد ۱۲۲ میلیمتری بام-۲۱ گراد و راکتهای فجر-۳ و فجر-۵ به حزبالله لبنان خبر دادهاند. گزارشهایی هم از انتقال موشک بالستیک کوتاهبرد زلزال-۲ با برد ۱۱۵ کیلومتری و کلاهک ۶۰۰ کیلوگرمی منتشر شده است. در سال ۲۰۰۴ رئیس سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل اعلام کرده حزبالله ۱۳ هزار راکت در اختیار دارد که بیشتر آنها برد ۲۵ کیلومتری داشته و حدود ۵۰۰ عددد برد ۴۵ کیلومتری (فجر-۳) و ۷۵ کیلومتری (فجر-۵) و چند ده عدد هم برد ۱۱۵ کیلومتری (زلزال-۲) دارند. البته سیستمهای دوربرد مکانیسم هدفگیری نسبتاً پیچیدهای دارند و استفاده موثر حزبالله از آنها بدون کمک مستقیم نیروهای سپاه پاسداران بعید به نظر میرسد. در سال ۲۰۰۶ یک مقام ارشد اطلاعاتی نظامی اسرائیل به کمیسیون روابط خارجی و دفاعی کنست مجلس اسرائیل گفت که حزبالله هزاران راکت با برد ۲۰ کیلومتری و حدود ۱۰۰ راکت با برد ۴۰ تا ۷۰ کیلومتری در اختیار دارد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۶ نیروهای حزبالله یک راکت ۳۳۳ میلیمتری با کلاهک ۱۰۰ کیلوگرمی و برد ۱۳ کیلومتری را به سوی اسرائیل شلیک کردند. آنها این راکت را رعد-۱ نامیدند که به نظر میرسد راکت شاهین-۱ ساخت ایران باشد. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۶ حزبالله هفت راکت دوربرد را به سوی شهر آفولا در شمال اسرائیل شلیک کرد که به خارج از شهر برخورد کرده و هیچ کشته و مجروحی نداشت. حزبالله این راکت را خیبر-۱ معرفی کردند که به نظر میرسد نام دیگر راکت فجر-۵ باشد.[۲۴]
ایران همچنین پهپادهای غیرمسلح مهاجر-۴ را هم در اختیار حزبالله قرار داده است. در نوامبر ۲۰۰۴ حزبالله یک فروند هواپیمای بدون سرنشین را به سوی اسرائیل به پرواز در آورد که پس از گذشتن از فراز شهر نهاریا در آبهای سرزمینی لبنان سقوط کرد. در سال ۲۰۰۶ هم حزبالله یک کشتی موشکانداز کلاس سار-۵ اسرائیل را هدف قرار داد که به مرگ یک ملوان اسرائیلی انجامید. ابتدا تصور میشد یک پهپاد حامل بمب به کشتی برخورد کرده اما بعداً مشخص شد که از مدل تولید ایران موشک کروز سی-۸۰۲ (با نام ایرانی موشک نور) برای حمله استفاده شده است. نیروهای حزبالله همزمان با همین حمله یک موشک ضدکشتی هدایت راداری سی-۸۰۲ نیز به سوی یک کشتی تجاری متعلق به کامبوج که در کنار کشتی اسرائیلی قرار داشت هم شلیک کردند. ۱۲ ملوان مصری این کشتی که پس از برخورد موشک به آب پریده بودند توسط کشتیهای دیگر نجات داده شدند.[۲۵]
فعالیت سیاسی[ویرایش]
حزبالله لبنان با انتشار مرامنامه جدیدی در سال 2009، صراحتاً بر اجرای یک سیستم اسلامی بر پایه رأی مستقیم مردم و نه از طریق اجبار و تحمیل، تأکید نموده است. تأکید حزبالله مبنی بر نبود اجبار در اسلام، نوعی انعطافپذیری ایدئولوژیک جهت پذیرش اصل تغییر اولویتهای راهبردی را به این جنبش تزریق نموده است. در همین راستا، حزبالله معتقد است که نیل به مردمسالاری مبتنی بر رضایت مردم، یکی از اصول اساسی حکومت در لبنان باقی خواهد ماند. با تأکید بر نیاز به مردمسالاری مبتنی بر رضایت مردم و تشکیل دولت وحدت ملی، پیام سند جدید این خواهد بود که حزبالله خود را یک بازیگر سیاسی عمده در لبنان بهشمار میآورد و فارغ از نتایج انتخابات، حکومت باید اصل توافق با حزبالله را مدّ نظر قرار دهد[۲۶]. بر این اساس، حزبالله لبنان از سال 2009 چهرهای سیاسی به خود گرفت و بهطور جدی پا به عرصهی رقابتهای سیاسی گذاشت و در تمام انتخاباتهای پارلمانی و شهری لبنان حضور فعالی داشته است که برخی از آنها با پیروزی و برخی نیز با شکست همراه بوده است. در انتخابات پارلمانی ژوئن 2009 تمامی کاندیدهای حزبالله به پارلمان راه یافتند اما از آنجا که متحدان آنها در ائتلاف 8 مارس موفق به کسب آرای مردم نشدند، گروه 14 مارس (تحت حمایت غرب) با کسب 71 کرسی پیروز انتخابات اعلام شد[۲۷]. اما به رغم شکست جریان 8 مارس در این انتخابات، حزبالله لبنان و متحدین آنها در پی سقوط دولت سعد حریری در ژانویه 2011 به دلیل استعفای یازده وزیر متعلق به گروه 8 مارس، توانستند دولت را در اختیار بگیرند و تاکنون نیز که به روزهای پایانی عمر قانونی آن نزدیک میشویم، موقعیت سیاسی خود را حفظ نمایند[۲۸].
دیدگاههای مخالفین[ویرایش]
به جز در خارج لبنان این گروه منتقدانی در درون این کشور نیز دارد. برای مثال حامیان دولت فؤاد سینیوره (نخست وزیر پیشین لبنان) با تاکید بر اینکه فقط دولت لبنان از حق تصمیمگیری در باره مقابله با تهدیدهای خارجی برخوردار است، سازمان سیاسی حزبالله را به مثابه «دولت در دولت» و شبه نظامیان آن را «ارتش در ارتش» مینامند و در مجموع حزبالله را به دنبال کردن منافع ایران و سوریه متهم میکنند.[۲۹]
در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۰۹ میلادی، و یک ماه پیش از برگزاری انتخابات پارلمانی لبنان، بان کیمون، دبیر کل سازمان ملل متحد در گزارشی به شورای امنیت سازمان ملل متحد، حزبالله لبنان و سایر گروههای شبهنظامی را متهم به ایجاد بیثباتی در این کشور کرد. بان کیمون، همچنین حزبالله لبنان را خطری برای آرامش و پیشبرد مردمسالاری در لبنان خواند.[۳۰]
تخصیص نام «گروه تروریستی[ویرایش]
بسیاری از کشورها برسر نحوه نامگذاری گروه حزبالله لبنان به عنوان «گروه سیاسی مشروع» و یا «گروهی تروریستی و نامشروع» یا هر دو، اختلاف نظر دارند. بصورتی که در میان اکثر کشورهای جهان عرب و برخی کشورهای اسلامی منجمله ایران، از حزبالله لبنان به عنوان «مقاومتی مشروع» یاد میکنند.[۱] این در حالی است که دولت لبنان از گروه حزبالله به عنوان حزبی مشروع و قانونی یاد میکند.[۳۱] سازمان اینترپل پس از حادثه بمبگذاری آمیا و به درخواست دولت آرژانتین، عماد مغنیه یکی از اعضای حزبالله را را به اتهام ارتباط با این حادثه مورد پیگرد قرار داد[۳۲]
کشورهای زیر، شاخه نظامی گروه حزبالله لبنان را به عنوان گروهی تروریستی شناسایی کردهاند.
| کشورها | توضیحات | مراجع |
|---|---|---|
 استرالیا |
ستاد عملیات ویژه حزبالله لبنان | [۳۳] |
 کانادا |
تمامی موجودیت حزبالله لبنان | [۳۴] |
اتهام جاسوسی، خرابکاری و قاچاق سلاح به مصر[ویرایش]
دادستانی مصر در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۰۹ میلادی، با متهم کردن حزبالله لبنان به جاسوسی، قاچاق اسلحه و تلاش برای بیثبات کردن مصر، از بازداشت گروه ۴۹ نفرهای خبر داد که با دستور گرفتن از سید حسن نصرالله، دبیر کل حزبالله لبنان، علیه امنیت ملی مصر فعالیت میکردند.[۳۵][۳۶]
سید حسن نصرالله، رهبر حزبالله در واکنش به این دستگیریها اعتراف کرد که تنها یکی از دستگیرشدگان لبنانی، به نام سامی شهاب، عضو حزبالله بوده و در حال انجام مأموریتی برای رساندن تدارکات نظامی به فلسطینیهای نوار غزه بودهاست. با وجود ادعای نصرالله، سامی شهاب در اعترافات خود مدعی شده که برنامه حملهٔ تروریستی در اصل «حرکتی انتقامجویانه در برابر کشته شدن عماد مغنیه، از رهبران نظامی ارشد گروه حزبالله لبنان بودهاست».[۳۷]
دبیران کل[ویرایش]
رابطه با ایران[ویرایش]
بنا بر گفتههای محمدحسن اختری سفیر ایران در سوریه در سالهای (۱۹۹۷-۱۹۹۴) و (۲۰۰۸-۲۰۰۵) ایران به حزبالله کمکهای مالی و معنوی کردهاست و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به آموزش نیروهای حزبالله میپرداختهاست ولی اوهرگونه شرکت مستقیم ایران را در درگیرهای حزبالله رد میکند.[۳۸]
جمهوری اسلامی ارتباط نزدیکی با جنبش حزبالله دارد و دولت و نهادهای حکومتی ایران، از جمله بنیاد شهید، حمایتهای مالی قابل توجهی از این گروه و طرفداران و ساکنان مناطق تحت نفوذ آن به عمل میآورند.[۳۹]
جستارهای وابسته[ویرایش]
پانویس[ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ Asia Times Online:: Middle East News - Hezbollah's transformation
- ↑ Israel Ministry of Foreign Affairs. “Hizbullah”. 1996-04-11. Retrieved on ۲۰۰۶-۰۸-۱۷.
- ↑ «FRONTLINE/WORLD. Lebanon - Party of God. The Story.» پیبیاس. ۲۴ February 2007.
- ↑ Rubenstein, Colin. «Australia is right to ban Hezbollah. Here's why.» دی ایج. ۲ June 2003. ۲۴ February 2007.
- ↑ «National Geographic News Photo Gallery: Hezbollah, Igniting Conflict.» انجمن جغرافیای ملی. ۲۴ February 2006.
- ↑ Adam Shatz. In Search of Hezbollah. . The New York Review of Books, April 29, 2004.
- ↑ An open letter, The Hizballah program
- ↑ Norman, Lawrence and Gordon Fairclough. "Pressure Mounts for EU to Put Hezbollah on Terror List." Wall Street Journal. 7 September 2012. 3 November 2012.
- ↑ Kreiger, Hilary Leila and Benjamin Weinthal. "US official urges EU to name Hezbollah 'terrorists.' Jerusalem Post. 26 October 2012. 3 November 2012.
- ↑ "Dutch FM urges EU to place Hezbollah on terror group list." JTA. 6 September 2012. 3 November 2012.
- ↑ Muriel Asseraf, Prospects for Adding Hezbollah to the EU Terrorist List, September 2007
- ↑ Spangler, Timothy (March 25, 2011). "Bahrain complains over Hezbollah comments on protests". Jerusalem Post. http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=213829. Retrieved November 22, 2011.
- ↑ "Bahrain arrests bombing suspects and blames Hezbollah". Reuters. November 6, 2012. http://www.reuters.com/article/2012/11/06/us-bahrain-bombs-hezbollah-idUSBRE8A512A20121106.
- ↑ EGYPT: Cairo calls Hezbollah terrorist organization. LA Times, April 13, 2009
- ↑ Goldirova, Renata (September 17, 2008). "MEPs call on EU states to list Hezbollah as terrorist group". EUobserver. http://euobserver.com/justice/26754. Retrieved August 6, 2009.
- ↑ "Hezbollah, the Party of Terror. Why should be included in the EU terrorist list", Friends of Israel Initiative, October 5, 2012, http://www.friendsofisraelinitiative.org/uploads/papers/pdf/FOI_Paper8_v1.pdf
- ↑ فهرست تروریستی وزارت خارجه ایالات متحده آمریکا
- ↑ مصاحبه سید حسن نصرالله با سیمای جمهوری اسلامی (ممری تی. وی)
- ↑ گیتا شناسی نوین کشورها - ص۳۶۲
- ↑ گیلبرت اچکار و مایکل وارشوفسکی. جنگ ۳۳ روزه:جنگ اسرائیل علیه حزبالله در لبنان و تبعات آن. Paradigm Publishers (انتشارات پارادایم)، 28 فوریه 2007. ISBN 978-1-59451-409-8.
- ↑ سازمان عفو بینالملل
- ↑ Lebanon: who won the war? Open Democracy
- ↑ Hizballah Rockets Global Security
- ↑ Hizballah Rockets Global Security
- ↑ Hizballah Rockets Global Security
- ↑ بندتا برتی، حزبالله لبنان و تثبيت نقش جهاني، روزنامه اطلاعات، 10 اردیبهشت، 1389
- ↑ reuters, Anti-Syrian bloc celebrates Lebanon election win, Jun 7, 2009, Available at: http://www.reuters.com/article/2009/06/07/us-lebanon-election-idUSTRE55609720090607; خبرگزاری فارس، تمامي نامزدهاي حزبالله به پارلمان راه يافتند، 19 خرداد 1388، قابل دسترس در: http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8803190927
- ↑ النهار، پیش بینی آینده حزب الله لبنان، به نقل از: دیپلماسی ایرانی، 11 بهمن، 1391، قابل دسترس در: http://www.irdiplomacy.ir/fa/page/1912148
- ↑ احمد زیدآبادی. «سلاح حزبالله؛ مساله این است» (فارسی). بیبیسی فارسی. بازبینیشده در 18 مه 2008.
- ↑ دبیرکل سازمان ملل: «حزبالله لبنان عامل بیثباتیست» (دویچه وله فارسی)
- ↑ Hezbollah's Role in Lebanon's Government, رادیوی عمومی ملی
- ↑ «Interpol votes against Iran in Argentina terror case» (انگلیسی). وبگاه اینتر نشنال هرالد تریبیون، November 6, 2007. بازبینیشده در 16 شهریور 1387.
- ↑ Hizballah External Security Organisation Relisted. . Australian National Security, 2005-07-18. Retrieved on ۲۰۰۶-۰۸-۲۱.
- ↑ See:
- Reference list. . Office of the Superintendent of Financial Institutions Canada. Retrieved on ۲۰۰۶-۰۷-۲۵.
- Listed entities pursuant to the Anti-Terrorism Act (۲۰۰۱, c. ۴۱). . Public Safety and Emergency Preparedness Canada (PSEPC), Government of Canada. Retrieved on ۲۰۰۶-۰۷-۱۶.
- ↑ مصر حزبالله را به برهم زدن ثبات متهم کرد (دویچه وله فارسی)
- ↑ ماهیت تشنج بیسابقه میان حزبالله لبنان و مصر (بیبیسی فارسی)
- ↑ حزبالله درصدد انتقام قتل عماد مغنیه بود (دویچه وله فارسی)
- ↑ «حزبالله و حماس فرزندان انقلاب ایران» (فارسی). وبگاه روزنامه اعتماد، یکشنبه، 5 خرداد 1387. بازبینیشده در چهارشنبه 6 شهریور 1387.
- ↑ «احمدی نژاد وارد لبنان شد» (فارسی). بیبیسی، 13 اکتبر 2010. بازبینیشده در 13 اکتبر 2010.
منابع[ویرایش]
- خبرگزاری مهر
- هفته نامه سیاسی، فرهنگی و اجتماعی «صبح صادق» شماره ۲۶۰ صفحه:۸
- حق شناس کمیاب، سید علی، ساختار سیاسی اجتماعی لبنان، انتشارات سنا،۱۳۸۸
- گیتا شناسی نوین کشورها، عباس جعفری، گیتاشناسی، تهران، ۹۶۴-۳۴۲-۱۴۳-۰
پیوند به بیرون[ویرایش]
- وبگاه رسمی
- پایگاه مجازی فارسی زبان مقاومت إسلامی لبنان+متن فارسی سخنرانیهای سیّد حسن نصرالله
- بنیانگذاران مقاومت(دکترچمران)
- Hezbollah’s Cyber Warfare Program
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
