ابو منصور ماتریدی
ابو منصور ماتریدی (نام کامل: محمد بن محمد بن محمود أبو منصور الماتریدی السمرقندی الحنفی) (تاریخ مرگ: سال ۳۳۳ هجری قمری) موسس فرقهٔ ماتریدیه، متکلم، فقیه و مفسر قرآن ایرانی مسلمان بود. او که در ماترید از نواحی سمرقند در ماوراء النهر به دنیا آمد، خداشناسی اسلامی و علم کلام را نزد استادانی چون ابوبکر احمد جوزجانی، ابونصر احمد بن عباس عیاضی (مهمترین استادش)، عیاضی، نصیر بن یحیی بلخی و محمد بن مقاتل رازی آموخت.
به دلیل بدفهمی اشاره سمعانی (الانساب، برگ ۴۶۸ ب) به دامادش، برخی منابع جدید او را فردی مدنی نسب دانسته و او را انصاری خواندهاند، حال آنکه نسب او اشاره به خاستگاه وی از ماترید یا ماتریت، منطقهای در سمرقند دارد که نشان از نژاد ایرانی اوست.
محتویات |
بنیاننهادن فرقهٔ ماتریدیه [ویرایش]
ابو منصور ماتریدی در زمینههای تفسیر، فقه و به خصوص کلام از صاحب نظران محسوب میشود. تأسیس فرقهٔ کلامی ماتریدیه، پرورش شاگردان صاحب نظر و به جای گذاشتن آثار فراوان، از نکات قابل ذکر درباره ماتریدی است.[۱]
پس از سالها کشمکش میان دو فرقهٔ اهل حدیث و معتزله، در نهایت دو نفر به اندیشهٔ ساخت مکتبی میانهٔ این دو افتادند که اولی ابوالحسن اشعری (۲۶۰ - ۳۲۴ یا ۳۳۰ هجری) بود که مکتب اشاعره را در عراق و شام بنیان نهاد و دومی ابومنصور ماتریدی (۲۵۰ - ۲۴۸ یا ۳۳۳ هجری قمری) که در ماترید از نواحی سمرقند در ماوراء النهر با انجام اصلاحاتی در مذهب تسنن، فرقهٔ ماتریدی را بنیان نهاد.[۲][۳]
او آچنان کلام اهل تسنن را تدوین کرد که قسطلانی مینویسد:
معروفترین فرد در کلام اهل سنت در سرزمین عراق، شام و.... ابوالحسن اشعری و در ماوراء النهر، ابو منصور ماتریدی است.
هر گاه گفته شود اهل سنت، مقصود اشاعره و ماتریدیهاست.
پیروان فرقهٔ ماتریدیه در بیشتر اصول با اشاعره همداستانند؛ اگرچه در فقه بیشترشان از مذهب حنفی پیروی میکنند، در حالی که اشاعره بیشتر از مذهب شافعی پیروی میکنند.[۵]
پیوند به بیرون [ویرایش]
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- پایگاه اطلاعرسانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها
- سبحانی، جعفر، رسائل و مقالات، قم، موسسه امام صادق - علیه السّلام.
- قسطلانی، مصلح الدین؛ حاشیه کستکی بر شرح العقائد النسفیه.
- زبیدی حنفی، محمد مرتضی؛ اتحاف السادة المتقین بشرح اسرار احیاء العلوم، قاهره.
- مشکور، محمد جواد؛ سیر کلام در فرق اسلام، تهران، شرق، اول، ۱۳۷۶ خورشیدی.
|