ابن بطوطه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

یک نقاشی از ابن بطوطه

ابن بطوطه محمد بن عبد الله بن محمد بن إبراهیم لواتی طنجی، ابو عبد الله، در شهر طنجه سال ۷۰۳ هـ/۱۳۰۴ م در مغرب بدنیا آمد و سال ۷۲۵ هـ بسوی مکه عزیمت نمود و مصر،شام، حجاز، عراق، ایران ، یمن، بحرین، ترکستان،میانرودان و بخشی از هند و چین، جاوه و شرق آفریقا را پیمود و سرانجام به مغرب نزد شاه ابی عنان از شاهان بنی مرین برگشت. سفر او ۲۷ سال به درازا کشید (۱۳۲۵-۱۳۵۲ م) و در مراکش سال ۷۷۹ هـ/۱۳۷۷ م. درگذشت.

این جهانگرد معروف آمازیغی ۵ و یا ۶ بار به ایران سفر نمود و در تمام سفرهای شرقی خود از زبان فارسی برای ارتباط با غیر عربها استفاده نمود. سفرهای او در دو سوی سواحل دریای فارس(خلیج فارس کنونی) و شهرهای فارس از جمله شیراز ، خوزیه (خوزستان)، تستر(شوشتر)، تبریز و خراسان خواندنی است.سفرنامه ابن بطوطه از کتابهای با ارزش جغرافیایی سده‌های میانه‌است.

[ویرایش] سفرنامه ابن بطوطه

این سفرنامه که «تحفة الانظار فی غرائب الاسفار» نام دارد در قرن هفتم هجری و به دستور یکی از امرای مغرب نگاشته شده‌است.محتویات آن حاصل مشاهدات خود ابن بطوطه‌است.بیشتر از ۲۰٪ این کتاب به شرح و توصیف سفر ابن بطوطه به هندوستان و جزایر مالدیو اختصاص یافته‌است.وی در باره خلق و خوی مردم آن دیار و راههای بازرگانی آن با چین اطلاعات مهمی ارائه می‏کند.ابن بطوطه تنها نویسنده‏ای در قرون وسطی می‏باشد که اطلاعات مهمی در باره جزایر مالدیو ٬ جنوب روسیه و آفریقا می‏دهد.