هرمنوتیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

هرمنوتیک (به فرانسوی: Herméneutique) به معنای خبردادن و ترجمه کردن و تعبیر کردن، علم یا نظریهٔ تأویل است. علمی که مسئلهٔ فهم متون و چگونگی ادراک و فهم و روند آن را بررسی می‌­کند. این عنوان از قرنِ هفدهم کاربرد یافته‌است، اما تازه در آغازِ قرنِ نوزدهم است که با تلاشِ فکری فردریک شلایرماخر رواجِ عمومی می‌یابد.

[ویرایش] ریشه شناسی

هرمنوتیک، از کلمه یونانی هرمینویین (Hermeneuein) به معنای باز کردن و تفسیر مشتق شده و ریشه اصلی آن هرمس است که در اساطیر یونانی اختراع زبان و خط را به او نسبت داده­اند. هرمس پیام‌های اغلب رمزی خدایان را برای میرایان تأویل می‌کرد. هرمنوتیک از آغاز با تأویل متون مقدس می‌آغازد و با فقه الغه نزدیکی زیاد دارد.

مجادله‌های جنبش اصلاح طلبی بر سر این حکم کلیسای کاتولیک که تنها این کلیسا صلاحیت تأویل کتاب مقدس را دارد، با پافشاری پروتستانها بر خود بسندگی متن مقدس، به نتیجه رسید. پیکرهٔ کلی نظریه و عمل حاصل از این مباحث، هرمنوتیک را پی ریزی کرد.

تنظیم تدریجی این مواد و تبدیل آن به یک روش شناسی برای تأویل متن، در اواخر سدهٔ نوزدهم شکل نظریهٔ فلسفی عام تری را به خود گرفت.^[۱]

این واژه در فارسی به صورت هرمنوتیک، هرمونتیک، و هرمنیوتیک نوشته می‌شود.

[ویرایش] منابع

1. ↑ هرمنوتیک مدرن،بابک احمدی، مهران مهاجر،محمد نبوی