تابو
تابو یا پَرهیزه آن دسته از رفتارها، گفتارها یا امور اجتماعی است که برطبق رسم و آیین یا مذهب، ممنوع و نکوهشپذیر است. برای نمونه نام بردن از اندام های تناسلی در محافل رسمی در بسیاری از اقوام جهان یک تابو است.
واژه تابو از زبان تونگا که یکی از زبانهای پلینزی است وام گرفته شده است. به عقیدهٔ اهالی جزایر پولینزی، برخی از اشخاص یا اشیاء (مثل کشیشان، جادوگران، اجساد مردگان، زنان زائو، زنان در دورهٔ قاعدگی، رؤسای قبایل و...) دارای قوهای مقدس و مافوق طبیعی هستند به طوری که نزدیکی با آنها ممکن است خطرهای بزرگی مانند جنون، بیماری یا مرگ به وجود آورد.[۱]
زیگموند فروید معتقد است که تابوها کهنترین مجموعهٔ قوانین بشریاند و اقدامات منع شده در تابوها و قوانین اقداماتی هستند که بسیاری از انسانها تمایل طبیعی به انجام دادن آنها دارند. او با بهرهگیری از تجربیاتی که در زمینهٔ روانکاوی دارد به مشابهتهایی میان رسمهای تابویی و عوارض بیماری روانی وسواس پی میبرد و بر این پایه میگوید که تابوها در آغاز از ممنوع شدن تمنیات و اعمال غریزی -ممنوعیتهایی که نسل پیشین انسانهای اولیه با خشونت تمام بر نسل بعدی تحمیل کرده است - پا گرفتهاند. این فرضیه روشن میکند که چرا انسان درقبال آنچه تابو ممنوع ساخته است ایستاری دوپهلو دارد؛ چه به طور غریزی انسان پس از تحمیل شدن تابو، ناخودآگاه سودایی خوشتر از زیر پا گذاشتن تابو ندارد. آن قدرت جادویی که انسان برای تابو قائل است و کشش و گیرایی تابو همه حاصل وسوسهانگیزی آن و نیز ظرفیتی است که تابو برای برانگیختن کشش های غریزی و ناخودآگاه انسان دارد. از همین رو، برای محترم ماندن تابو به مقاومت آگاهانه فوقالعادهای نیاز هست که خود از قداست تابو، تأکید مکرر بر زیر پا گذاشتن آن و نیز کیفر شدیدی که برای نقضکنندگان آن در نظر گرفته شده است مایه میگیرد.
فروید اعتقاد دارد که در آغاز، تابوها از طریق پدر و مادر و مراجع اجتماعی منتقل شدهاند، ولی این امکان وجود دارد که در نسلهای بعد به عنوان یک استعداد روانی موروثی، شکلی «سازمانیافته» پیدا کنند.
ظاهراٌ کهنترین و مهمترین تابوها این دو قانون بنیادین توتمباوری است: «حیوان توتم را نباید کشت و با افرادی از جنس مخالف و از توتم مشترک نباید روابط جنسی برقرار کرد.»
منابع [ویرایش]
- ↑ برتراند راسل. «اخلاق تبو (رسوم و عادات جاهلانه)». در جهانی که من میشناسم. ترجمهٔ روح الله عباسی. انتشارات امیرکبیر، ۱۳۴۵. ۶۱.
- والتر اودانیک، ولودیمیر. یونگ و سیاست. ترجمهٔ علیرضا طیب. نشر نی ۱۳۷۹ ISBN 964-312-47-5
 |
این یک نوشتار خُرد روانشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
