لذت‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

لذت‌گرایی، لذت‌پرستی، لَذَّت‌باوری، یا هدونیسم(به فرانسوی: Hédonisme) مکتبی فلسفی است که لذت را ارزش غایی و مهمترین پیشهٔ انسانیت می‌داند.

واژهٔ هدونیسم از واژهٔ یونانی هدونی به معنای شهوت وام گرفته‌شده‌است.

لذت‌باوری خود به دو مکتب بخش شده‌است؛ مکتبی که پیرو دیدگاه‌های جرمی بنتم بود و از مشی کمی دفاع می‌نمود. بنتم بر این باور بود که ارزش شهوت به طور کمی بدیهی‌است. او بر این باور بود که شهوت شمارش‌پذیر نیست ولی زمان لذت بردن را می‌توان حساب‌کرد.

گروهی دیگر از پیروان لذت‌باوری شهوت را امری کیفی می‌شمردند. از میان آنها می‌توان از جان استوارت میل نام‌برد. میل بر این باور بود که شهوت را می‌توان به سطوح گونه‌گون تقسیم نمود. شهوتی که بالاتر است و آنکه پایین‌تر. او می‌انگاشت که موجودات ساده‌تر به آسان‌ترین در دست‌رس‌ترین شکل شهوت دست می‌یازند و از دیگر جنبه‌های زندگی بی‌بهره‌اند. چنین موجوداتی در همان گونهٔ شهوت سطح پایین زیاده‌روی می‌کنند.

می‌نماید که دموکریت نخستین فیلسوفی باشد که پیرو این اندیشه بوده‌است.

لذت‌شناسی (hedonics) شاخه‌ای از روان‌شناسی است که به مطالعهٔ افکار و احساسات خوشایند و ناخوشایند، به‌ویژه از جهت نقش آنها در انگیزش انسان‌ها می‌پردازد.

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Hedonism," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hedonism&oldid=298698053 (accessed June 26, 2009).