نادرست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نادرست یا نادرست بودن مفهومی است که در اخلاق، علم و حقوق به کار می‌رود. در معنای محاوره‌ای اشاره دارد به ناصحیح بودن، دقیق نبودن، خطا داشتن، یا محاسبه‌ی اشتباه. در معنای دقیق‌تر نادرست بودن را می‌توان شرایطی در نظر آورد که در آن فردی خطایی کرده یا قضاوت ناصحیحی کرده است.

هنگامی که واژه ی درست یا نادرست را بکار می بریم لازم است مشخص کنیم که منظور درست و نادرست از منظر اخلاق است یا درست و نادرست از منظر منطق.چرا که واژگان درست و نادرست در این دو علم معناهای متفاوتی را دارا هستند.

  • علمی که به مطالعه‌ی درستی یا نادرستی استدلال‌ها می پردازد علم منطق نام دارد.
  • علمی که به مطالعه ی درستی یا نادرستی رفتارها از منظر هنجاری می پردازد علم اخلاق نام دارد.
  • صفت مقابل با نادرست، درست است.
  • در دستگاه معرفت شناسی واقع‌گرایانه( رئالیستی) این واژه اشاره دارد به عدم انطباق میان گزاره‌ی ذهنی و واقعیت عینی.

در منطق فازی[ویرایش]

در منطق فازی عضویت گزاره‌ها در دسته‌ی گزاره‌های درست، و عضویت گزاره‌ها در دسته‌ی گزاره‌های نادرست، یک عدد بین ۰ تا ۱ است. به این معنا که یک گزاره الزاما ۱۰۰٪ درصد ممکن است درست (یا نادرست) نباشد بلکه تا حدی درست باشد. مثلا می‌توان گفت میزان عضویت این گزاره در دسته‌ی گزاره‌های نادرست ۷۰٪ است.

جستارهای وابسته[ویرایش]