فایده‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فایده‌گرایی یا یوتیلیتاریانیسم (به انگلیسی: Utilitarianism) که به سودگرایی، منفعت‌گرایی و اصالت نفع نیز ترجمه شده‌است، نظریه‌ای در فلسفه اخلاق است که بر اصالت فایده استوار است. مهم‌ترین متفکران این مکتب جرمی بنتهام و جان استوارت میل می‌باشند.[۱]

فایده‌گرایان تنها معیار نهایی درباره صواب، خطا و الزام را سود می‌دانند و معتقدند غایت اخلاقی که باید در تمام اعمالمان به دنبال آن باشیم، بیشترین غلبه ممکن خیر بر شر (یا کمترین غلبه ممکن شر بر خیر) در کل جهان است. آنها اشاره دارند به اینکه خوب و بد را می شود به روش کمی اندازه‌گیری کرد.[نیازمند منبع]

منابع[ویرایش]

  1. AN INTRODUCTION TO THE PRINCIPLES OF MORALS AND LEGISLATION, Jeremy Bentham, 1789 (“printed” in 1780, “first published” in 1789, "corrected by the Author" in 1823.) See Chapter I: Of the Principle of Utility. For Bentham on animals, see Ch. XVII Note 122.