وجدان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وِجْدان به نیروی درونی هر فرد که خوب و بد کردار را به وسیلهٔ آن ادراک می‌کند، گفته می‌شود.[۱] وجدان استعداد، شهود و یا قضاوتی است که در تشخیص درست از نادرست کمک می‌کند.قضاوت اخلاقی ممکن است از ارزش ها یا هنجارها (اصول و قواعد) گرفته شده باشد.از لحاظ روانی وجدان است که اغلب به عنوان منجر به احساس ندامت هنگامی که یک انسان مرتکب اقداماتی که در برابر ارزش های اخلاقی خود قرار دارد می‌شود و به احساس درستکاری و یا کمال به هنگام اعمال چنین هنجارهایی می‌انجامد.اینکه تا چه حد وجدان اطلاع قضاوت اخلاقی قبل از عمل می باشد اساس بحث بسیاری از تاریخ فلسفهٔ غرب بوده است.

دیدگاه های مذهبی وجدان معمولا آن را به عنوان اخلاق ذاتی در همهٔ انسان‌ها مرتبط می‌کنند، به یک جهان رحمان و یا به الوهیت.ویژگی های تشریفاتی، افسانه ای، اعتقادی، حقوقی، نهادی و مواد دین متنوع ممکن است لزوما با تجربه، ملاحظات احساسی، معنوی و یا به غور و تعمق در مورد منشا و بهره برداری از وجدان انسجام بخشد.دیدگاه‌های سکولار و یا علمی درمورد وجدان به عنوان احتمالا ژنتیکی بودن آن و به عنوان بخشی از یک فرهنگ(مانند زبان)می‌پردازد.

استعاره‌های معمول مورد استفاده برای وجدان شامل "صدای قلب" و "نور درونی" می‌باشد. وجدان، به عنوان یک مفهوم در قوانین ملی و بین‌المللی با درک جهان به عنوان یک کل می‌باشد، تا به اعمال قابل توجه متعددی برای مردم خوب انگیزه شود و موضوع بسیاری از نمونه های برجسته از ادبیات، موسیقی و فیلم بوده است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ عمید. چاپ نوبت چاپ. تهران: امیرکبیر. 
  2. ویکی پدیای انگلیسی