روششناسی
روششناسی یا متدولوژی (به انگلیسی: Methodology) وسیله شناخت هر علم است. روششناسی در مفهوم مطلق خود به روشهایی گفته میشود که برای رسیدن به شناخت علمی از آنها استفاده میشود و روششناسی هر علم نیز روشهای مناسب و پذیرفته آن علم برای شناخت هنجارها و قواعد آن است[۱].
روشهای شناخت را باید از روشها و فنون اجرای آنها متمایز دانست، چرا که اجرای هر قاعده پس از شناخت آن قاعده ممکن میگردد[۲].
واژه روششناسی گاه نیز به معنی «روشـمَندی» و یا مجموعهای از روشها بکار میرود.
محتویات |
مفهوم [ویرایش]
در روششناسی این مجموعه مرتبط از مفاهیم برای رسیدن به پاسخ یک پرسش بهکار گرفته میشوند:
- گردآوری مجموعهای از فرضیات، عقاید و تصورات
- مقایسهارزیابیهای مختلف
- نقد روشهای خاص
روش تجربی [ویرایش]
روش استقرایی یا روش تجربی که عبارت از مشاهده عاری از هرگونه پیش فرض است[۳].
روش استنتاجی [ویرایش]
روش استنتاجی یا استدلال قیاسی یا استنتاج از راه تمثیل اصول علمی را از طریق فرآیند استدلال که نوعی روش منطقی است، کشف میکند. در واقع این شیوه استدلال منطقی است که ایدهها و تصورات بهدستآمده از راه تجربی را حمایت و تقویت کرده و با ترتیب دادن تز و آنتی تز، سنتزی را میآفریند[۴].
در این روش شیوههای ایجاد یک قاعده که مبنای اعتبار آن قاعده است، مورد بررسی قرار میگیرد.
پانویسها [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- محمدرضا ضیائی بیگدلی. متدولوژی حقوق بینالملل. . مجله پژوهش حقوق و سیاست سال هفتم، ش. شماره ۱۵ و ۱۶ (۱۳۸۴).
پیوند به بیرون [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ روششناسی موجود است. |
