خودسازمان‌دهی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خودسازمان‌یابی (Self-organization) فرایندی است، که در طی آن سازمان‌یافتگی[۱] درونی یک سیستم - به‌طور نرمال یک سیستم باز[۲] - به سمت پیچیدگی افزون‌تر تکامل[۳] پیدا می‌کند، بدون آنکه توسط عوامل بیرونی هدایتی دریافت نموده باشد، یا اعمال مدیریتی برروی آن صورت پذیرفته باشد.

ماشین‌ها، و سیستم‌های ساختهٔ دست انسان در سده‌های قبل ساختارها و سازمان‌یافتگی‌های خود را به تبع نقشه‌ها و دستورات بیرونی به‌دست می‌آوردند، در حالی که، بسیاری از سیستم‌های طبیعی بر طبق فرایندها و قانون‌های درونی خودشان و در پی خودسازمان‌یابی است که ساختارمند و نظام‌دار می‌شوند.[۴]

تعریف[ویرایش]

خودسازمان‌یابی فرایندی است که درآن الگوهای بلندتر از و کلی یک سیستم تنها از طریق تعاملات پرشمار مابین مؤلفه‌های جزئی و کوتاه‌تراز آن بروز و ظهور می‌نماید. به‌علاوه قواعد مورد اجرا توسط تعاملات میان اجزاء سیستم فقط براساس اطلاعات موضعی، و بدون ارجاع به الگوی کلی، تعیین می‌شود..[۵]

مصداق‌ها و کاربردها[ویرایش]

اصول و شیوه‌های خودسازمان‌یابی را می‌توان بر دینامیک ایجاد، تکامل، و عملکرد تمامی پدیده‌های پیچیدهٔ جهان (هم درونی، و هم بیرونی) و نیز، بر روش‌های مدل‌سازی و کنترل آن‌ها حاکم دانست.

خودسازمان‌دهی در مقوله‌های زیر قابل مشاهده است:

جستارهای پیوسته[ویرایش]

پانوشته‌ها[ویرایش]

  1. Organization
  2. نظیر دانشنامهٔ ویکی‌پدیا
  3. Evolution
  4. خودسازمان‌یابی در سیستم‌های زیست‌شناسی
  5. خودسازمان‌یابی در سیستم‌های زیست‌شناسی

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  • Fox, W. F. (ed.), (1984). Selforganization, Proceedings of the Liberty Fund Conference on Selforganization, Key Biscayne, Florida. Published by Adenine Press Inc., 1986, ISBN 0-940030-13-6

پیوند به بیرون[ویرایش]

هٔ