فرهمندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کاریزما(به یونانی: χάρισμα یا «خاریسما») یا فرهمندی در لغت به معنی «شکوه خدایی» یا فره ایزدی است. فرهمندی یکی از ویژگی‌های شخصیتی و از راه‌های نفوذ فرد یا گروه است؛ و از راه‌های کسب قدرت اجتماعی به حساب می‌رود. اشخاص فرهمند می‌توانند توده‌های مردم را به سوی خود جذب کنند؛ و یا آن‌ها را به انجام کاری وادار کنند، بدون این که مردم آن را بی‌عدالتی تلقی نمایند. شخص فرهمند همچنین جاذبه و محبوبیت بسیاری بین مردم دارد؛ و حتی اگر سمت رسمی در اختیار نداشته باشند، می‌تواند بر رفتار دیگران تأثیر بگذارد. در جوامع سنّتی، فرهمندی یا کاریزما را به عنایات ویژه ماورایی یا خصایل غیرعادی مربوط می‌کنند در حالی که بسیاری از جامعه‌شناسان امروز معتقدند که کسب شخصیت فرهمند(کاریزماتیک) ممکن است؛ و می‌توان ویژگی‌های شخصیت فرهمند را شناخت و آموزش داد.

مهم‌ترین شخصیت‌های فرهمند در طول تاریخ غرب هیتلر، موسولینی و دانتون بودند؛ خمینی و عبدالناصر نمونه‌های دیگری از شخصیت‌های فرهمند در خاورمیانه هستند.^{[نیازمند منبع]}

[ویرایش] منبع

• بروس کوئن. درآمدی به جامعه‌شناسی. ترجمهٔ محسن ثلاثی. چاپ سوم، تهران: نشر توتیا، ۱۳۷۶، ۲۳۸.