فلسفه فیزیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

پرش به: ناوبری, جستجو


فلسفهٔ فیزیک به مطالعهٔ بنیادها، چرائی‌های فلسفی، تاریخ، و شیوه‌های علمی بکاررفته در علم فیزیک می‌پردازد.

فیزیک علم اثبات هستی است. پس فلسفه فیزیک فلسفه‌ای است در جهت شناخت وتقابل آرائ هستی شناسانه از دیدگان علم، تجربه و آزمون.

فهرست مندرجات

[ویرایش] تقلیل‌گرایی

مقالهٔ اصلی: تقلیل‌گرایی

تقلیل‌گرایی و اصالت فروکاهی پدیده‌های پیچیده به مدل‌های محدود‌تر، ساده‌تر، و با درجات آزادی کمتر از جملهٔ اصول اصلی پذیرفته شده در فیزیک و مکانیک کلاسیک است.

در سوی مقابل آن پدیده‌های پیچیده مورد مطالعات امروزین علمی کل‌نگری‌ یا جامع‌نگری‌ را به هنگام مدل‌سازی طلب می‌کند.

[ویرایش] فلسفهٔ زمان‌ومکان

مقالهٔ اصلی: فلسفه زمان‌ومکان

[ویرایش] فلسفهٔ مکانیک کوانتومی

مقالهٔ اصلی: فلسفه مکانیک کوانتومی

تولد و ظهور مکانیک کوانتومی در اواخر سده نوزدهم (م) بروز مباحثات، تناقضات، و پرسش‌های فراوانی را در بسیاری از زمینه‌های اساسی و بنیادین فیزیک و مکانیک کلاسیک باعث گردیده‌است:

[ویرایش] تعین‌گرایی

مقالهٔ اصلی: تعین‌گرایی

[ویرایش] رفتارهای عینی

مقالهٔ اصلی: رفتارهای عینی

رفتارهای عینی و آفاقی پدیده‌ها از جمله شالوده‌های اصلی است که قوانین علمی فیزیک و مکانیک کلاسیک بر آن‌ها بنا شده‌است.

[ویرایش] اصل عدم قطعیت

مقالهٔ اصلی: اصل عدم قطعیت

[ویرایش] فلسفهٔ نسبیّت

مقالهٔ اصلی: فلسفهٔ نسبیّت


[ویرایش] پیوندهای بیرونی

[ویرایش] منابع

  • Henri Poincare, New Methods of Celestial Mechanics, ۳ vols. English trans., ۱۹۶۷. ISBN ۱۵۶۳۹۶۱۱۷۲.


[ویرایش] جستارهای وابسته

این نوشتار در زمینهٔ فلسفه خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
تصویر:physics-stub.jpg این نوشتار دربارهٔ فیزیک خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.