فلسفه فیزیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فلسفهٔ فیزیک به مطالعهٔ بنیادها، چرائی‌های فلسفی، تاریخ، و شیوه‌های علمی بکاررفته در علم فیزیک می‌پردازد.

فیزیک علم اثبات هستی است. پس فلسفه فیزیک فلسفه‌ای است در جهت شناخت وتقابل آرائ هستی شناسانه از دیدگان علم، تجربه و آزمون.

تقلیل‌گرایی[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: تقلیل‌گرایی

تقلیل‌گرایی و اصالت فروکاهی پدیده‌های پیچیده به مدلهای محدودتر، ساده‌تر، و با درجات آزادی کمتر از جملهٔ اصول اصلی پذیرفته شده در فیزیک و مکانیک کلاسیک است.

در سوی مقابل آن پدیده‌های پیچیده مورد مطالعات امروزین علمی کل‌نگری یا جامع‌نگری را به هنگام مدل‌سازی طلب می‌کند.

فلسفهٔ زمان‌ومکان[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: فلسفه زمان‌ومکان

فلسفهٔ مکانیک کوانتومی[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: فلسفه مکانیک کوانتومی

تولد و ظهور مکانیک کوانتومی در اواخر سده نوزدهم (م) بروز مباحثات، تناقضات، و پرسش‌های فراوانی را در بسیاری از زمینه‌های اساسی و بنیادین فیزیک و مکانیک کلاسیک باعث گردیده‌است:

تعین‌گرایی[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: تعین‌گرایی

رفتارهای عینی[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: رفتارهای عینی

رفتارهای عینی و آفاقی پدیده‌ها از جمله شالوده‌های اصلی است که قوانین علمی فیزیک و مکانیک کلاسیک بر آن‌ها بنا شده‌است.

اصل عدم قطعیت[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: اصل عدم قطعیت

فلسفهٔ نسبیّت[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: فلسفهٔ نسبیّت

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Henri Poincare, New Methods of Celestial Mechanics, ۳ vols. English trans., ۱۹۶۷. ISBN 1-56396-117-2.

جستارهای وابسته[ویرایش]