پدیدارشناسی (فلسفه)

برای دیگر کاربردها، پدیدارشناسی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

پدیدارشناسی یا فنومنولوژی (به آلمانی: Phänomenologie)‏ مکتب و روشی است که توسط ادموند هوسرل^{[نیازمند منبع]} با هدف نظام‌بخشیدن به فلسفه و علوم انسانی پایه‌گذاری شده‌است. این مکتب به دنبال پژوهش و آگاهی مستقیم نسبت به تجربیات و مشاهدات، یا به عبارت دیگر نسبت به پدیدارهایی است که بی‌واسطه در تجربه‌ما ظاهر می‌شوند.

پدیده‌شناسی یکی از دو سنت بزرگ فلسفی سده بیستم است که با پیروانی چون ماکس شلر، مارتین هایدگر، مرلوپونتی، گادامر و پل ریکور، فراسوی فلسفه در حوزه‌هایی چون جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و دیگر علوم انسانی کاربرد دارد.

منابع

• درآمدی بر پدیدارشناسی؛ رابرت ساکالوفسکی. برگردان: محمدرضا قربانی، انتشارات گام‌نو، تهران، ۱۳۸۴
• زمینه و زمانهٔ پدیدارشناسی: جستاری در زندگی و اندیشه‌های هوسرل و هیدگر، برگردان: سیاوش جمادی و مسعود علیا، انتشارات ققنوس، ۱۳۸۷، تهران.