همایندگرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

همایندگرایی، پی‌پدیدارباوری، یا شبه پدیدارگرایی در فلسفه ذهن، نظریه‌ای است که می‌گوید آگاهی در فرد صرفاً نتیجه و اثر بعدی یا ثانوی (پی‌پدیدار) فرآیندهای مادی در مغز و نظام عصبی است و رابطه‌ای بنیادی میان روح و بدن وجود دارد، به گونه‌ای که وقتی بدن پس از مرگ متلاشی می‌شود، به قول قدیمی‌ها روح و به قول امروزی‌ها خودآگاهی یا شعور، نمی‌تواند به بقاء ادامه دهد. پس در نتیجه روان و روح هم همراه بدن نابود شده و به عدم می‌پیوندد.