برونو باور
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
برونو باور (۶ سپتامبر ۱۸۰۹ - ۱۳ آوریل ۱۸۸۲) یک فیلسوف و تاریخدان آلمانی بود. به عنوان یکی از شاگردان هگل او یک خردگرای رادیکال در زمینه فلسفه، سیاست و نقد انجیل بود. او بعد از تحقیق در منابع عهد جدید، و با توجه به جهتگیری یونانیدوستی هگل، نتیجهگیری کرد که مسیحیت اولیه بیشتر از یهودیت به فلسفه یونان باستان (رواقیون) وامدار است.[۱]
باور همچنین مشهور به ارتباط و سپس گسست از اندیشه کارل مارکس و فردریش انگلس، و حرکت به سوی اندیشه نیچه و ماکس اشتیرنر است. او در دهه ۱۸۴۰ کار روی یک سری فرضیه را آغاز کرد که عیسی را یک شخص غیر تاریخی حاصل ادغام الهیات یهودی، یونانی و رومی میدانست.[۲] او از نخستین مدعیان نظریه افسانه بودن مسیح بود.[۳]
پانویس[ویرایش]
- ↑ Christus Und Die Caesaren, Der Ursprung Des Christenthums Aus Dem Römischen Griechenthum
- ↑ دورانت، ویل. Caesar and Christ. New York: Simon and Schuster. 1972
- ↑ "The Quest for the Historical Jesus"
|
