عید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عید یا جشن[ویرایش]

عِید یا جشن به مناسبتی شاد و فرخنده اطلاق می‌گردد که مردم یک جامعه آن را جشن می‌گیرند.

عید ممکن است یک مناسبت ملی یا مذهبی بوده و یا در نکوداشت یک انسان گرامی بر‌گزار شود. زین پس بجای واژه "عید" واژه "شادروز" را به کار می بریم.

عید صوفی[ویرایش]

صوفیان دو عید دارند: عید عام و عید خاص.

عید عام: این عید ویژه ی همه ی صوفیان است و مضمون آنرا سنائی چنین شرح داده است:

صوفیان هر دَمی دو عید کنند عنکبوتان مگس قدید کنند

بدین معنا که صوفیان هر دَمی دو عید دارند در حالیکه بعضی از ارباب علمِ ظاهر مانند عنکبوت هر زمان با دَم خود تور و بَندی درست می کنند و با بافته های زبان دامی می گسترانند تا عوام خلق را بسان مگس به دام اندازند.

معنای اینکه صوفیان هر دَمی دو عید دارند این است که چون دَم را فرو می برند به صفات حق (اسم جامع) توجه دارند و چون دَم را بیرون می دهند به ذات حق (اسم ذات) پناه می برند. این بازگشتی است قلبی به اصل و معشوق خود در هر نفس و عشقبازی با نام محبوب که عید است و شادی آفرین. اِنّا للّه و اِنّا الیه راجعون (ما از خداوندیم و بازگشت ما به سوی اوست).

عید خاص: این عید مورد تمنّای صوفیان است اگرچه همه را میسّر نیست. درباره ی این عید مجذوب تبریزی می گوید:

مجدوب تو شب عید نداند آن روز کند عید که دیدار تو بیند

عید خاص صوفیان بریدن از مخلوق و وصول به حق است. این عید روز وصال محبوب مطلق است که صوفیان همه عمر در آرزوی آنند و به امید آن دل خوش دارند. روزی که قطره بر پهنه دریا نشیند و با چشم دریا به دریا بنگرد. این همان دیداریست که حق می فرماید: فمن کان یرجوا لقاء ربّه فلیعمل عملاً صالحاً و لا یشرک بعبادة ربّه احدا (هر کس که به دیدار پروردگارش امیدوار است باید دارای عمل صالح باشد و هرگز در پرستش خداوند کسی را با او شریک نگرداند). لازم به یادآوری است که عمل صالح عملی است که در آن توجه به ثواب و پاداش نباشد. پیر هرات ذیل تفسیر این آیه می فرماید:

«همه خلق بر زندگانی عاشقند و مرگ بر ایشان دشوار و عارف به امیّد دیدار به سوی مرگ می شتابد.»(دکتر جواد نوربخش)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]