زبان یونانی باستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان یونانی باستان (Ἑλληνική Hellēnikḗ) زبانی هندواروپایی از شاخهٔ هلنی است که در دوران باستان در خلال سدهٔ نهم قبل از میلاد تا سده‌ی چهارم میلادی در سرزمین یونان رواج داشته‌است. ادبیات یونانی باستان با هومر آغاز می‌شود و با نویسندگان شاعران و تاریخ‌نویسان بعدی ادامه می‌یابد. در دوره رنسانس و پیشرفت‌های علمی برای نام‌گذاری علمی بویژه در حیطه زیست‌شناسی از زبان یونانی باستان استفاده شد. این زبان به الفبای یونانی باستان نوشته می‌شد.

زبان یونانی باستان به علت برخورداری از ادبیات غنی هنوز دوستداران فراوانی دارد. عده زیادی از مردم جهان مایل هستند آثار ارزشمند هومر، سوفکلس و آیسخولوس را به زبانی که این ادبیات در آن پدید آمده، مطالعه کنند. علاوه بر آن، هنوز از گنجینهٔ لغات این زبان برای واژه‌سازی علمی و فلسفی استفاده می‌شود.

الفبا[ویرایش]

Greek alphabet alpha-omega.svg

الفبای یونانی ۲۴حرف دارد که در زیر از راست به چپ مرتب گردیده‌اند :

حروف بزرگ
Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
حروف کوچک
α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ σ/ς τ υ φ χ ψ ω

تلفظ حروف به شکل زیر است :

  • Α α : آلفا
  • Β β : بتا
  • Γ γ : گاما
  • Δ δ : دلتا
  • Ε ε : اپسیلن
  • Ζ ζ : زتا
  • Η η : اتا
  • Θ θ : تتا
  • Ι ι : یوتا
  • Κ κ : کاپا
  • Λ λ : لامبدا
  • Μ μ : موو
  • Ν ν : نوو
  • Ξ ξ : کی سی
  • Ο ο : اُمیکرون
  • Π π : پی
  • Ρ ρ : رو
  • Σ σ/ς : سیگما
  • Τ τ : تاو
  • Υ υ : آپسیلن
  • Φ φ : فی
  • Χ χ : خی
  • Ψ ψ : سای
  • Ω ω : اُمگا