ذهن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ذهن، نمودی از هوش و آگاهی تجربیست که بنا به تعاریف، مرکب از اندیشه، ادراک، حافظه، احساسات، امیال، تخیل و کلیه فرایند شناخت ناخودآگاه است. واژه ذهن، بطور ضمنی اشاره به فرایند فکری استدلال دارد. با این وجود نظریاتی هم ارائه گردیده که به طور کل با بقیه نظریات متفاوت می باشد که مشهورترین آنها نظریه امرائی است که ذهن را بعد مادی وجود انسان می داند.این نظریه معتقد است که ذهن جنبه مادی داشته یا بخشی از آن مادی است بر اساس این نظریه کالبد انسانی در حیطه ذهن قرار دارد.

نظریه‌های مربوط به ذهن و کارکرد آن بی‌شمار است. اولین تفکرات درباره ماهیت ذهن، توسط افرادی مانند زرتشت، بودا، افلاطون، شانکرا و دیگر فلاسفه و متفکران باستانی یونان و هند و پس از آن‌ها توسط فلاسفه اسلامی صورت گرفت. تئوری‌های گذشتگان، بر پایه خداگرایی و الهیات بنا شده و فلسفه ذهن را پیوند میان ذهن، روح، ماوراءالطبیعه و جوهر ذاتی خدادادی می‌داند. در تئوری‌های معاصر که بر پایه پژوهش‌های علمی درباره مغز است، ذهن را بُعدی ثانویه از مغز می‌داند که دارای دو نمود خودآگاه و ناخودآگاه است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

براستی ذهن چیست؟

کیت مسلین در کتاب درآمدی به فلسفه ذهن حالاتی چون : شنیدن ، دیدن، احساس درد ،

تصورکردن، به یاد آوردن، فکر کردن و تردید را از جمله حالات ذهنی بر میشمارد .1

1-کیت مسلین،درامدی به فلسفه ذهن، ترجمه مهدی ذاکری، انتشارات پژوهشگاه علوم و

فرهنگ اسلامی،قم،چاپ اول،زمستان1388،ص 28.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Mind»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۶ مارس ۲۰۱۰).
آقای مهدی آقاشاهی در:

http://maadshenasi.mihanblog.com/post/category/3/page/2 در باب ذهن و مسائل آن مطالبی را ارائه کرده است.