داوود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو
داود پس از کشتن غول جالوت، اثر کلود وینیون، ۱۶۲۰ میلادی، در موزه هنر بلانتون در تگزاس

داوود(عبری: דָּוִד به معنی محبوب) پادشاه اسرائیل بود.

داوود، پسر یسی از فرزندان یهودا و از طایفهٔ بنی‌اسرائیل بود که در بیت‌لحم زاده شد. داوود، در سال ۱۲۵۰ پیش از میلاد، توانست اورشلیم را از دست کنعانیان آزاد کند و آن را «پایتخت اسرائیل» خواند. به روایت عهد عتیق، داوود، تابوت عهد را که حامل ده فرمان بود را به اورشلیم آورد و آن را در معبدی جدید نصب کرد.[۱]

کتاب مزامیر داوود به وی منسوب است.

داوود چهل سال در یهودیه فرمان راند و در ۷۱ سالگی در اورشلیم درگذشت. جسد داوود را بر کوه صهیون دفن کردند.

سلیمان، فرزند داود، با ادامه کاری که پدرش آغاز کرده بود، شهر را گسترش داده و معبد مقدس یا هیکل سلیمان را که امروزه معبد اول خوانده می‌شود را در شهر اورشلیم بنا کرد.[۲]

[ویرایش] خانواده داوود

بر اساس روایات عهد عتیق مادر داوود به گناه آبستن شد، [۳] از نسلِ فارص فرزند نامشروعِ یهودا بود.[۴] و خود نیز با همسر دیگران همبستر می‌شد و از این راه فرزندانی داشت. [۵]بتسابه از همسران او بوده است.

اما در برخی روایات اسلامی داوود را نه از نسل یهودا بلکه از نسل لاوی دانسته اند.[۶]

[ویرایش] منابع

  • عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN ۹۶۴۳۰۷۱۶۳۴
  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN ۹۶۴۳۳۱۰۶۸-X

[ویرایش] مراجع

  1. اورشلیم: پایتخت مذاهب (بی‌بی‌سی فارسی)
  2. اورشلیم: پایتخت مذاهب (بی‌بی‌سی فارسی)
  3. مزامیر ۵۱:۵
  4. پیدایش ۳۸:۶
  5. دوم سموئیل ۱۱:۳
  6. بحارالأنوار ج : ۱۳ ص : ۴۴۰ و تفسيرالقمي ج : ۱ ص : ۸۲ و قصص‏الأنبياء سید نعمت‌الله جزایری ص : ۳۳۱