داوود
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
داوود(عبری: דָּוִד به معنی محبوب) پادشاه اسرائیل بود.
داوود، پسر یسی از فرزندان یهودا و از طایفهٔ بنیاسرائیل بود که در بیتلحم زاده شد. داوود، در سال ۱۲۵۰ پیش از میلاد، توانست اورشلیم را از دست کنعانیان آزاد کند و آن را «پایتخت اسرائیل» خواند. به روایت عهد عتیق، داوود، تابوت عهد را که حامل ده فرمان بود را به اورشلیم آورد و آن را در معبدی جدید نصب کرد.[۱]
کتاب مزامیر داوود به وی منسوب است.
داوود چهل سال در یهودیه فرمان راند و در ۷۱ سالگی در اورشلیم درگذشت. جسد داوود را بر کوه صهیون دفن کردند.
سلیمان، فرزند داود، با ادامه کاری که پدرش آغاز کرده بود، شهر را گسترش داده و معبد مقدس یا هیکل سلیمان را که امروزه معبد اول خوانده میشود را در شهر اورشلیم بنا کرد.[۲]
[ویرایش] خانواده داوود
بر اساس روایات عهد عتیق مادر داوود به گناه آبستن شد، [۳] از نسلِ فارص فرزند نامشروعِ یهودا بود.[۴] و خود نیز با همسر دیگران همبستر میشد و از این راه فرزندانی داشت. [۵]بتسابه از همسران او بوده است.
اما در برخی روایات اسلامی داوود را نه از نسل یهودا بلکه از نسل لاوی دانسته اند.[۶]
[ویرایش] منابع
- عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN ۹۶۴۳۰۷۱۶۳۴
- کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN ۹۶۴۳۳۱۰۶۸-X
[ویرایش] مراجع
- ↑ اورشلیم: پایتخت مذاهب (بیبیسی فارسی)
- ↑ اورشلیم: پایتخت مذاهب (بیبیسی فارسی)
- ↑ مزامیر ۵۱:۵
- ↑ پیدایش ۳۸:۶
- ↑ دوم سموئیل ۱۱:۳
- ↑ بحارالأنوار ج : ۱۳ ص : ۴۴۰ و تفسيرالقمي ج : ۱ ص : ۸۲ و قصصالأنبياء سید نعمتالله جزایری ص : ۳۳۱
|
||||||||
|
|||||||||||
