داوود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

داود پس از کشتن غول جالوت، اثر کلود وینیون، ۱۶۲۰ میلادی، در موزه هنر بلانتون در تگزاس

داوود(عبری: דָּוִד به معنی محبوب) پسر یسی از فرزندان یهودا و از طایفهٔ بنی‌اسرائیل بود که در بیت‌لحم زاده شد.

او به جای شاؤل به پادشاهی اسرائیل رسید و تابوت عهد خداوند را به اورشلیم آورد. کتاب مزامیر داوود به وی منسوب است.

داوود چهل سال در یهودیه فرمان راند و در ۷۱ سالگی مرد. جسد داوود را بر کوه صهیون دفن کردند.

[ویرایش] خانواده داوود

بر اساس روایات عهد عتیق مادر داوود به گناه آبستن شد، ^[۱] از نسلِ فرزند نامشروعِ یهودا، فارص بود.^[۲] و خود نیز با همسر دیگران همبستر می شد و از این راه فرزندانی داشت.^[۳] اما در روایات اسلامی پیامبران را معصوم میدانند و داوود را نه از نسل یهودا بلکه از نسل لاوی دانسته اند.^[۴]

[ویرایش] منابع

• عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN ۹۶۴۳۰۷۱۶۳۴
• کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN ۹۶۴۳۳۱۰۶۸-X

[ویرایش] مراجع

1. ↑ مزامیر ۵۱:۵
2. ↑ پیدایش ۳۸:۶
3. ↑ دوم سموئیل ۱۱:۳
4. ↑ بحارالأنوار ج : ۱۳ ص : ۴۴۰ و تفسيرالقمي ج : ۱ ص : ۸۲ و قصص‏الأنبياء سید نعمت‌الله جزایری ص : ۳۳۱

‎