سلیمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
[[ملکه سبا]] درنزدِ سلیمان، اثر یاکوپ تینتورتو، سال 1555 میلادی، موزه پرادو اسپانیا
سلیمان
لقب(ها) سومین پادشاه اسرائیل
محل مرگ اورشلیم
آرامگاه کوه صهیون
پیش از داود
پس از رحبعم
پدر داود
مادر بث‌شبع

سُلَیمان (به عبری: שְׁלֹמֹה، تلفظ: اِشلومو) (به انگلیسی: Solomon) نام شخصیتی تاریخی در قرآن و کتاب مقدس است. اطلاعات علمی دقیقی از وی در دست نیست و شخصیت وی بیشتر بر پایه متون دینی شناخته می‌شود.

نام سلیمان در زبان‌های سامی به معنای «آشتی» است (هم‌ریشه با سلام عربی) و در کتاب عهد عتیق (تَنَخ) از او با نام جدیدیه هم یاد شده‌است.

روایات یهودی[ویرایش]

طبق این روایات سلیمان پسر داوود و بت‌شبع است و در حدود سال ۱۰۰۰ پیش از میلاد متولد گشت. وی مقتدرترین و ثروتمندترین پادشاه اسرائیل و از قبیله یهودا بوده‌است که در سال‌های ۹۷۰ ق. م تا ۹۲۸ ق. م به عنوان سومین پادشاه پس از ایجاد اتحاد بین اقوام ۱۲گانه بنی‌اسرائیل بر این سرزمین حکومت می‌کرده است.

سلیمان همچنین سازنده معبد معروف بنی اسرائیل است که به «هیکل» معروف گردید. این معبد که به باور یهودیان به دستور خدا و به اصرار بنی اسرائیل ساخته شد، در زمان حمله بخت‌النصر پادشاه بابل غارت و تخریب گردید و دوباره با رهایی یهودیان از اسارت توسط کوروش بزرگ و بازگشتشان به اورشلیم، بازسازی شد. پرستشگاه «هیکل» بنابر روایت انجیل تا سده‌های آغازین انتشار مسیحیت همچنان پابرجا ماند و از مکان های زیارتی یهودیان به شمار می‌رفت. محل پرستشگاه بازسازی شده، در قسمت جنوبی و جدا از محل بنای مسجدالاقصی در فلسطین امروز است.

پس از ظهور «اسلام»، محمد پیامبر مسلمانان به فرمان خدا در ابتدا مسجدالاقصی را به عنوان قبله مسلمانان معرفی کرد، اما با گسترش اسلام، پس از چندی به فرمان خدا قبله مسلمانان تغییر کرد و مسلمانان اکنون به سوی کعبه نماز می‌گزارند.

روایات اسلامی[ویرایش]

طبق این داستان‌ها سلیمان پیامبری توانا و ثروتمند بوده که در سال‌های دور بر سرزمینی که محل آن مشخص نیست حکومت می‌کرده‌است. همچنین در قرآن آمده‌است که «او زبان پرندگان و حیوانات را می‌دانسته و بادها مسخرِ او بوده‌اند.» در داستان‌های اسلامی گفته می‌شود که بر روی انگشتری که سلیمان به دست داشته "اسم اعظم" نوشته شده بود. در متون داستانی آمده که قصر او به قدری زیبا و باشکوه و دارای درخشش و تلالو بود که وقتی ملکه قوم سبا (بلقیس) آن را دید، تصور کرد که آب بر روی زمین ریخته و دامن خود را بالا گرفت و بعداز دیدن این همه شکوه و جلال به خدای یکتای دین‌های ابراهیمی ایمان آورد. همچنین طبق آیه ۱۰۲ سوره بقره سلیمان هرگز کافر نشد. براساس روایات اسلامی سلیمان با اجنه در ارتباط بوده و اجنه به او در ساختن قصرش کمک بسیاری کردند.

طبق روایات مذهبی سلیمان در جلوی قصر خود بر عصایی تکیه کرده بود و بر همان جا درگذشت، و مرگ او زمانی برای مردم معلوم شد که موریانه عصای او را خورد و وی به زمین افتاد.

جانشینی[ویرایش]

برطبق روایات اسلامی و بعضی از روایات یهودی، سلیمان در سیزده سالگی به جانشینی پدرش داوود برگزیده شد. سبب جانشینی او را قضاوتش در مورد دو مرد برمی‌شمرند که به درستی انجام شد.

قرآن[ویرایش]

در سورهٔ انبیا در قرآن، دربارهٔ قضاوت سلیمان میان دو تن سخن به میان آمده است. یکی از آنها صاحب زمین کشاورزی و دیگری دامدار و صاحب گوسفندان است. کشاورز برای دادخواهی به داوود مراجعه می‌کند و ادعا می‌کند که گوسفندان مرد دامدار کِشتِ او را خورده‌اند و به محصول او خسارت زده‌اند. داوود قضاوت را به سلیمان وامی‌گذارد.[۱] به موجب حکم سلیمان، مرد دامدار یک سال گوسفندان خود را در اختیار مرد کشاورز قرار دهد تا از پشم و شیر آنها استفاده کند و کشاورز زمین خود را یک سال در خدمت مرد دامدار می‌گذارد، تا بدین ترتیب میان آنها قرضی به یکدیگر وجود نداشته باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. قرآن کریم، سورهٔ انبیا، آیهٔ ۷۸ تا ۸۱

منابع[ویرایش]