میکاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شمایل میکاه پیامبر، در سنت ارتودکس روسی، سدهٔ ۱۸ میلادی، صومعه کیژی واقع در کارلیا، روسیه.

میکاه (در عبری:מִיכָה به معنی «چه کسی مانند یهوه است»)پسر املاه از پیامبران بنی‌اسرائیل بود که در مورشت[۱]، شهر کوچکی در یهودیه واقع در جنوب غربی اورشلیم و نزدیکی شهر فلسطینی جاد زندگی می‌کرد.[۲] میکاه هم‌زمان با اشعیا[۳] و هوشع[۴] به پیامبری رسید. او در طول سلطنت‌های یوتام، آحاز و حزقیا در پادشاهی شمالی و جنوبی خدمت می‌کرد[۵] و خودش را اهل سامرا و اورشلیم می‌دانست. میکاه سقوط سامرا و ویرانی یهودیه را پیش‌بینی کرد. میکاه بت‌پرستی، بی‌عدالتی و یاغیگری را محکوم کرده[۶] و شکوه صهیون و ظهور مسیح را نبوت کرد.[۷] کتاب میکاه از بخش‌های عهد عتیق است که در هفت باب تنظیم شده است.

پانویس[ویرایش]

  1. میکاه ۱:۱
  2. هوشع ۴:۳
  3. اشعیا ۱:۱
  4. هوشع ۱:۱
  5. دوم پادشاهان ۱۸:۱۹
  6. میکاه ۲:۱۱
  7. میکاه ۵:۵

منابع[ویرایش]

  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
  • یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲. 
  • جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.