فالج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فالج (عبری:פָּלֶג/פֶּלֶג به معنی شکاف) از شخصیت‌های اساطیر سامی، یکی از دو پسر عابر از نوادگان سام و از نیاکان عبرانیان است. در زمان او در زمین جدایی و شکاف برقرار گشت و زبان‌های گوناگونی بین مردم به وجود آمد.[۱] نام او در کتاب یوبیل نیز ذکر گشته‌است.[۲] فالج در دویست و سی و نه سالگی مُرد.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. پیدایش ۱۰:۲۵، تواریخ ۱۴:۱۱
  2. یوبیل ۱۴:۳۳
  3. یوبیل ۱۴:۴۴

منابع[ویرایش]

  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
  • یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲. 
  • جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.