رسول

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در عربی رَسول به معنی «فرستاده» می‌باشد و جمع آن «رُسُل» است و این واژه در زبان فارسی نیز در دوران بعد از اسلام مصطلح گردیده است. در آیین اسلام، رسول به فرستاده یا پیغمبری گفته می‌شود که شریعتی را از جانب خدا با خود می‌آورد. برخی ادعا کرده اند قرآن از پنج تن به نامهای اسماعیل، داوود، موسی، عیسی و محمد با عنوان رسول یاد می‌کند.[۱] در حالیکه آیات قرآن حداقل دوازده نفر را (نوح[۲]، هود[۳]، صالح [۴]، ابراهیم[۵]، لوط[۶]، اسماعیل[۷]، شعیب[۸]، موسی[۹]، الیاس[۱۰]، یونس[۱۱]، عیسی[۱۲] و محمد[۱۳]) رسول خوانده است. لیکن، جدای این دوازده نفر، قرآن از نزول وحی بر انبیاء و افراد بسیار دیگری و همچنین فرشتگان نیز سخن می‌راند.

رسول خدا[ویرایش]

ترکیبی عربی-فارسی است از «رسول» عربی و «خدا» فارسی؛ و در ترجمه عبارت عربی «رسول الله»(فرستاده خدا) آمده است. این ترکیب عربی-فارسی احتمالا پس از حمله اعراب به ایران ایجاد و در زبان فارسی مصطلح گردیده است.

نزد مسلمانان فارسی زبان، «رسول خدا» به طور خاص به محمد پسر عبدالله اطلاق می‌شود زیرا در اعتقاد مسلمانان و بر اساس قرآن، محمد فرستاده و پیامبر خداوند است معنای اصلی رسول نوری است که از طرف خدا جهت آگاهی دادن به مردم امده است.

پانویس[ویرایش]

  1. Rasul. . ucs.edu.  Retrieved on 2007-01-03.
  2. قرآن ۲۶:۱۰۷
  3. قرآن ۲۶:۱۲۵
  4. قرآن ۲۶:۱۴۳
  5. قرآن ۹:۷۰
  6. قرآن ۲۶:۱۶۲
  7. قرآن ۱۹:۵۴
  8. قرآن ۲۶:۱۷۸
  9. قرآن ۱۹:۵۱
  10. قرآن ۳۷:۱۲۳
  11. قرآن ۳۷:۱۳۹
  12. قرآن ۴:۱۷۱
  13. قرآن ۳۳:۴۰

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]