آدم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

آدم و حوا. اثر نقاش دوره صفوی جعفر صادق بسال ۱۵۶۵ میلادی از کتاب فال نامه. واقع در موسسه اسمیتسونین در واشنگتن دی سی.

آدَم به زبان عبری به معنای خاک^[۱]، بر پایه اسطوره‌های سامی و کتاب مقدس یهودیان و مسیحیان، نخستین انسانی است که آفریده شده‌است، و معادل گیومرث ایرانیان است. او ابتدا در بهشت می‌زیست. چون آدم و حوا میوه ممنوعه را خوردند، از بهشت اخراج شدند. مسلمانان به او لقب ابوالبشر (پدر نوع بشر) داده‌اند. در اسلام نه تنها آدم را نخستین انسان که نخستین پیامبر نیز می‌دانند.

[ویرایش] کاربرد واژه آدم در زبان پارسی

آدم را در زبان فارسی، انسان نیز می‌گویند که به این معنا، ساده شدهٔ واژه‌های آدمی و آدمیزاد و آدمیزاده می‌باشد که همگی معنای فرزند آدم یا از تبارِ آدم را می‌رسانند.

این نوشتار دربارهٔ تاریخ خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

[ویرایش] پانویس

1. ↑ american heritage dictionary

‎

[ویرایش] منابع

• آپسو و تیامات اساطیر سومری اصل آدم و حوای تورات و یمه و یمی اوستا و وداها هستند
• معین، محمد، فرهنگ فارسی، انتشارات امیرکبیر جلد پنجم
• کتاب مقدس/ترجمه هزاره نو

این نوشتار خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.