روایت آفرینش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روایت آفرینش، داستان آفرینش مشترک میان یهودیت و مسیحیت است.[۱] این داستان از دو بخش تشکیل شده که تقریبا معادل دو بخش نخستین سفر پیدایش است. در بخش نخست از سفر پیدایش ۱:۱ تا سفرپیدایش ۳:۲، الوهیم، واژه عمومی عبری به معنی خدا، جهان را در شش روز می‌آفریند و سپس در روز هفتم استراحت می‌کند و روز هفتم را متبرک و مقدس می‌نماید. خدا با فرمان لفظی («باش...») می‌آفریند و پیشنهاد مقایسه با پادشاهی را می‌دهد که تنها کافی است سخن بگوید تا هر اتفاقی بخواهد روی دهد،[۲] و عناصر کیهان را در حین آفرینششان نام‌گذاری می‌کند که با این مفهوم متداول باستانی همگام است که چیزها تا پیش از نامگذاری واقعا وجود ندارند.[۳]

در بخش دوم، سفرپیدایش ۴:۲-۲۴، خدا - که از او با نام شخصی‌اش، یهوه، یاد می‌شود - نخستین انسان را از خاک می‌آفریند و در باغ عدن جای می‌دهد و از نفس خویش در انسان می‌دمد و در نتیجه آن انسان نِفِش (נֶפֶש) به معنی یک موجود زنده می‌شود. انسان نفش را با تمام مخلوقات تقسیم می‌کند.[۴] انسان حیوانات را نامگذاری می‌کند که نشانگر قدرت او در محدوده خلقت خداست، و خدا نخستین زن را از بدن مرد و با گرفتن یکی از دنده‌های مرد، شکل می‌دهد که مرد او را حوا می‌نامد.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. Leeming 2010, p. 126.
  2. Bandstra 2008, p. 39.
  3. Walton 2003, p. 158.
  4. Davidson 1973, p. 31.
  5. Turner 2009, p. 20.