نحمیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نحمیا (عبری:נְחֶמְיָה به معنی «از یهوه آرامش یافته») پسر حکلیا[۱] از سبط یهودا[۲] و رهبر یهودیه[۳] بود. نحمیا در زمانی که شاهنشاهی ایران بر بابل چیره شد، به پیامبری رسید. او در کاخ شوش مباشر و ساقی اردشیر اول مشهور به اردشیر درازدست(عبری:ארתחשסתא ارتخشتای) بود. در زمانی که نحمیا در دربار اردشیر مباشر بود، از اورشلیم پیغامی به او رسید که او را ویرانی حصار و دروازه‌های اورشلیم و خرابی خانه‌های یهودیان در آن شهر آگاه کرد. نحمیا چند روز را روزه گرفت و در مقبره پدرانش گریست[۴]؛ پادشاه که به غم او پی برد، دلیل اندوهش را پرسید، و سرانجام به او اجازه داد که به اورشلیم برود و او را در آن‌جا حاکم قرار داد.[۵] او در سال بیستم سلطنت ارتخشتا(۴۴۵ قبل از میلاد) به اورشلیم رسید. دیوار اورشلیم در زمان او بنا شد، [۶] و ساکنین جدیدی به یهودا و اورشلیم وارد گشتند.[۷] یریحو، حسنا، مشلام، صادوق، یویاداع، یادون، لویان و راحوم از کسانی بودند که در بنا کردن دیوار اورشلیم به نحمیا یاری رساندند.[۸]

پانویس[ویرایش]

  1. نحمیا ۱:۱
  2. نحمیا ۱۰:۱
  3. نحمیا ۸:۹
  4. نحمیا ۱۴:۴
  5. نحمیا ۱:۲۲
  6. نحمیا ۳:۷
  7. نحمیا ۱۱:۱
  8. نحمیا ۳:۱۴

منابع[ویرایش]

  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
  • یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲. 
  • جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.