یهوه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

یهوه نام اختصاصی خدا در زبان عبری است. نامی که بر اساس تورات خدا در میقات موسی خود را بدان نام خواند. ابن نام ۵۴۱۰ بار در عهد عتیق آمده‌است.

اسم ذات احدیت است و دلالت بر سرمدیت آن ذات مقدس نماید. از نظر معنی به لفظ اهیه به معنای(هستم آنکه هستم) شباهت دارد که غالبا به رب (ادونای) ترجمه می‌شود.^[۱]

پیش از موسی پیامبران بنی‌اسرائیل در دعوت به سوی خدای واحد از خدا به اسامی دیگری غیر از یهوه یاد می‌کردندو نام یهوه از زمان موسی رایج گردید. چنان که در سفر خروج فصل ۶ آیه ۳ چنین آمده‌است 'و خدا به موسی متکلم شده به او گفت که خداوند منم وبه ابراهیم واسحاق و یعقوب به اسم خدای قدیر(شادای) نمودار گشتم اما به اسم خود یهوه به ایشان معروف نشدم'^[۲] و یهوه اسم جدیدی بود که عبریان در زمان موسی به خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب دادند^[۳]

«

اسم عظیم خود را... تقدیس خواهم نمود و ... امتها خواهند دانست که من یهوه هستم[۴].

»

[ویرایش] منابع و پانویس

‎

• کتاب مقدس، عهد عتیق، ترجمهٔ تفسیری، اشعیا ۳:۶

یهوه لغت بسیار مشابهی به کلمهٔ یا هو عربی نیز می‌باشد

[ویرایش] جستارهای وابسته

در ویکی‌انبار منابعی در رابطه با یهوه موجود است.

• ادونای
• الوهیم
• ال (خدا)
• شادای
• یهوه صبایوت
• هستم آنکه هستم
• علیون