سفاردی‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقشهٔ پراکندگی سفاردی‌ها پس از بیرون راندنشان از اسپانیا

سفاردی‌ها یا سپاردی‌ها (به عبری: סְפָרַדִּי) نام شاخه‌ای از قوم یهود است که تا پیش از انکیزاسیون اسپانیا و تبعیدشان، در شبه‌جزیره ایبری می‌زیستند. خود واژهٔ سفارد در زبان عبری امروزی معنای اسپانیا را می‌دهد، اگرچه در تورات نام مکانی‌است مجهول. بسیاری از یهودیان سفاردی اواخر قرن پانزدهم میلادی در پرتغال کشته شدند یا به اجبار مذهب‌شان را به مسیحیت تغییر دادند و يا مجبور به ترك كشور شدند. بعضی از آنها که به دیگر بخش‌های اروپا یا آمریکا مهاجرت کردند در جوامع جدیدشان همچنان به گونه اى از زبان پرتغالی صحبت می‌کردند. جامعه یهودیان پرتغال که زمانی به ده‌ها هزار نفر بالغ می‌شد به ۱۰۰۰ نفر كاهش يافته است که بیشتر آنها یهودیان موسوم به اشکنازی‌ با ریشه‌های اروپای شرقی هستند.[۱]

سلیمان ابن گبیرول، ابراهیم بن عزرا، یهودا هلوی و موسی بن میمون از یهودیان سفاردی سرشناس در دورهٔ چیرگی مسلمانان بر اسپانیا بودند.

زبان رسمی سفاردی‌ها زبان لادینو است که بدان یهودی اسپانیایی نیز می‌گویند از خانواده زبان‌های رومی می‌باشد.

قرن ۲۱[ویرایش]

در ژانویه ۲۰۱۵ (بهمن ۱۳۹۳) دولت پرتغال قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن نوادگان یهودیانی که بیش از ۵۰۰ سال پیش از این کشور اخراج شدند می‌توانند به پرتغال برگردند و تقاضای شهروندی کنند. آن دسته از نوادگان یهودیان سفاردی اخراج شده که بتوانند ريشه هاى خود و پيوند قوى با اين كشور را ثابت كنند می‌توانند برای دریافت گذرنامه پرتغال اقدام کنند. دولت گفت برای اثبات این پیوند، تركيبى از نام خانوادگی، زبان مورد استفاده برای گفتگو در خانواده و شواهدی مبنى بر نسب مستقيم مورد نیاز است.[۲]

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors، "Sephardi Jews،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sephardi_Jews&oldid=467504719 (accessed December ۲۶، ۲۰۱۱).