ارمیا (پیامبر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقاشی ارمیا از میکل آنژ

اِرمیا فرزند حلقیّا (به عبری: יִרְמְיָה) (متولد ۶۵۵ پیش از میلاد، درگذشته ۵۸۶ پیش از میلاد)، یکی از پیامبران قوم یهود و مولف کتاب‌های ارمیا، اول و دوم پادشاهان و مراثی ارمیا است (با همکاری کاتب و شاگردش باروخ بن).

از دیدگاه یهودیت، ارمیا دومین پیامبر بزرگ تاریخ بشریت، و کتاب ارمیا توضیح دهندهٔ احکام شریعت دین یهود است.

مسیحیان نیز ارمیا را یکی از پیامبران می‌دانند. هنگامی که بختنصر اورشلیم را در ۵۸۶ پیش از میلاد فتح کرد، دستور داد ارمیا را آزاد سازند و با وی به نیکی رفتار کنند.

معنای تحت‌اللفظی ارمیا "گرامی داشته شده از سوی خدا" است.

ارمیا در قرآن[ویرایش]

بنابه برخی روایات، آیه ۲۵۹ بقره[قرآن بقره ۲۵۹] بازگویی سخن ارمیا است، که به هنگام عبور از خرابه‌های شهری، از چگونگی معاد و حیات مجدد مردگان آن پرسید؛ سپس خداوند او را میراند و پس از صد سال به حیات بازگرداند.[۱] گفته شده: دو دوره افساد بنی‌اسرائیل و دوبار انتقام الهی که در آیات ۴ تا ۷ اسراء [قرآن اسراء ۴–۷] بدان اشاره شده، دوره نخست افساد، مربوط به زندانی ساختن ارمیا[۲] و دوره دوم نیز بنابر نقلی مربوط به حبس و شکنجه وی است.[۳] برخی مفسّران ذیل آیات دیگری نیز از او یاد کرده‌اند.[۴]


پانویس[ویرایش]

  1. تفسیر قرطبی، ج ۳، ص ۱۸۸؛ تفسیر قمی، ج ۱، ص ۱۱۷.
  2. تفسیر الکشّاف، ج ۲، ص ۶۴۹؛ جوامع‌الجامع، ج ۲، ص ۳۶۰.
  3. المعارف، ص ۴۷.
  4. «نفرین ارمیای نبی(ع) درباه قوم یهود - راز روز». اخبار راز روز.