حوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دیوارکوب «آفرینش حوا» اثر میکل آنژ

حَوّا (در عبری: חַוָּה به معنی زنده یا زندگی) بر پایه اساطیر سامی نخستین زن و دومین انسان آفریده شده توسط خداوند می‌باشد. آدم همسر او است.

در روایات تورات و تلمود خدا وی را از دنده آدم آفرید. بر اساس عهد عتیق؛ چون حوا نخست از میوه درخت معرفت نیک و بد خورد، بین نسل او و مار (ابلیس) دشمنی ابدی به وجود آمد، دچار درد زایمان گردید و شوهرش بر وی تسلط ابدی یافت.[۱] در ادیان ابراهیمی حوا و آدم فرزندانی به نام‌های هابیل، قابیل، اقلیما، لوذا، شیث، یافث و … داشتند.

اسطوره‌شناسان، تیامات در اساطیر سومری را ریشه حوا می‌دانند.[۲]

در روایاتی لیلیت نخستین زن آفریدهٔ خدا بود که همسر آدم نیز شد.[۳]

باید توجه نمود که حوا همان حوای میتوکندریایی نیست که در مبحت تکامل انسان به عنوان جدیدترین نیای مشترک تمام انسان های امروزی از طرف مادری شناخته می شود.

آرامگاه[ویرایش]

ابن مجاور بنای اولین آرامگاه بر قبر حوا را که در جده عربستان بوده، به ایرانیان نسبت داده و از نابودی آن در سده هفتم قمری سخن گفته است. در سال ۱۳۴۴ قمری با تسلط حکومت منتسب به وهابی‌ها بر جده، این آرامگاه ویران می‌شود.[۴]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

حوای میتوکندریایی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

حوا در فرهنگنامه داستانی عجایب المخلوقات