سروج

سروج:(عبری: שְׂרוּג به معنی شاخه)، نام نخست‌زاده رعو و جد بزرگ ابراهیم است که نام او در نسب‌نامه عیسی یاد شده است. هنگام تولد ناحور سی‌سال داشت. نام مادرش عورا و نام همسرش ملکاه بود. او یگانه‌پرستی را رها کرد و به پرستش بتان روی آورد، به فرزندش ناحور سحر آموخت.. سروج در دویست و سی‌سالگی مرد. شهر اکدی و محدوده‌ای به نام سروجی در غرب حران به نام او نامگذاری شده است. بر اساس یوبیل، نخست نام او سروح(عبری:סאראה) بوده است و پس از بنای شهر اور نامش به سروج تغییر یافته است. در تذکره‌های مسیحی یونانی از او با نام سروچ یاد شده است.

منابع

• کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
• یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲. 
• جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.