سروج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سروج:(عبری: שְׂרוּג به معنی شاخه)، نام نخست‌زاده رعو[۱] و جد بزرگ ابراهیم[۲] است که نام او در نسب‌نامه عیسی یاد شده است.[۳] هنگام تولد ناحور سی‌سال داشت.[۴] نام مادرش عورا[۵] و نام همسرش ملکاه بود.[۶] او یگانه‌پرستی را رها کرد و به پرستش بتان روی آورد، به فرزندش ناحور سحر آموخت.[۷]. سروج در دویست و سی‌سالگی مرد[۸]. شهر اکدی و محدوده‌ای به نام سروجی در غرب حران به نام او نامگذاری شده است. بر اساس یوبیل، نخست نام او سروح(عبری:סאראה) بوده است و پس از بنای شهر اور نامش به سروج تغییر یافته است.[۹] در تذکره‌های مسیحی یونانی از او با نام سروچ یاد شده است.

پانویس[ویرایش]

  1. پیدایش ۱۱:۲۰
  2. اول تواریخ ۱:۲۶
  3. لوقا ۳:۵۳
  4. پیدایش ۱۱:۷۰
  5. یوبیل ۱۱:۱
  6. ملکاه ۱۱:۶
  7. یوبیل ۲۱:۱۴
  8. یوبیل ۱۱:۱
  9. یوبیل ۱۲:۳۲

منابع[ویرایش]

  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
  • یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲. 
  • جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.