عزیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مقبره عزیر، در العزیر نزدیکی بصره

عُزَیْر (به عربی:عزیر، به معنی «یاری») نام یکی از شخصیت‌های است که در قرآن نامش ذکر شده است. قرآن صراحتاً او را یک پیامبر ندانسته است، ولی بسیاری از مفسران بر اساس احادیث، او را یکی از پیامبران می‌دانند. قرآن بیان می‌دارد که گروهی از یهود عُزیر را پسر خدا دانسته و کافر شدند.[۱] برخی مفسرین معتقدند این گروه از یهود که عزیر را پسر خدا می‌دانسته‌اند در یمن سکونت داشته‌اند .[۲]

بنا به روایت قرآن، شخصی که برخی آن را عزیر دانسته‌اند، در زمان ویرانی شهری که برخی مفسرین آن را بیت‌المقدس دانسته‌اند؛ به خواب رفت و پس از صدسال زنده شد، در حالی که رنگ خوراک و نوشیدنی او تغییر نکرده بود.[۳] زمانی که عزیر از خواب برخاسته بود، شهر اورشلیم بازسازی شده بود.

بسیاری معتقدند عزیر مأخوذ از کلمه عبری عزرا می‌باشد، که یکی از پیامبران یهودیان است. برخی از روایات عزرا را برادر عزیر دانسته‌اند.[۴] برخی از پژوهشگران هم عزیر را نه عزرا(Ezra)، بلکه عزاریا(Azariah) می‌دانند.[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. قرآن ۹:۳۰
  2. المیزان ۹:۳۳
  3. قرآن ۲:۲۵۹
  4. تاریخ انبیاء ج۴ ص ۱۲۸
  5. ویکی‌پدیای انگلیسی، Uzair.

منابع[ویرایش]

  • عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN ۹۶۴۳۰۷۱۶۳۴
  • محمد حسین طباطبایی. تفسیر المیزان. ترجمهٔ محمد باقر موسوی همدانی. چاپ چهارم. قم: بنیاد علمی و فکری علامه طباطبایی، ۱۳۶۷. ۴۴۴. 
  • محمدباقر بن محمدتقی مجلسی. تاریخ انبیاء علیهم‌السلام. ویرایش محمدرضا علی‌دوست. چاپ سوم. تهران: نشر محراب، ۱۳۷۷. ۱۳۳.