اولوالعزم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اولوالعزم، یا صاحبان عزم، به‌معنای صاحبان ارادهٔ محکم است.[۱]

در اصطلاح اسلامی به رسولانی گفته می‌شود که صاحب شریعت [۲] و کتاب مقدس[۳] بوده‌باشند. این اصطلاح در آیهٔ ۳۵ سورهٔ اَحقاف آمده‌است:

پس تو (ای پیامبر)، در برابر تکذیب قومت صبر کن آن‌چنان‌که پیامبران اولوالعزم صبر کردند...

و معمولاً رسولانی که در آیه ۱۳ سورهٔ شوری از آنها نام برده شده‌است، پیامبرانی صاحب شریعت یا اولوالعزم خوانده می‌شوند[۴]:

از [احکامِ] دین، آنچه را که به نوح دربارهٔ آن سفارش کرد، برای شما تشریع کرد و آنچه را به تو (محمد) وحی کردیم و آنچه را که دربارهٔ آن به ابراهیم و موسی و عیسی سفارش نمودیم که: «دین را برپا دارید و در آن تفرقه‌اندازی مکنید.»

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، بیروت، دارالشامیه، چاپ اول، ۱۴۱۴ ه.ق، ص۵۶۵.
  2. عزیمت به‌معنای حکم و شریعت: ترجمهٔ المیزان، ج۱۸، ص۳۳۲
  3. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، بیروت، مؤسسهٔ الوفا، چاپ دوم، ۱۴۰۳ ه.ق، ج۱۱، ص۳۵.
  4. ترجمهٔ تفسیر المیزان، جلد ۱۸، ص۳۹

منابع[ویرایش]