هابیل و قابیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هابیل (چپ) و قابیل (راست)، قرن نوزدهم میلادی

هابیل و قابیل، یا هابیل و قائن در دین‌های ابراهیمی نام دو پسر آدم و حوا هستند. براساس این دین‌ها، این دو برادر هدایا و قربانی‌هایی به خداوند تقدیم می‌کنند که هدیهٔ هابیل پذیرفته می‌شود ولی هدیهٔ قائن رد می‌شود. در نتیجهٔ این حادثه قائن به هابیل حسادت می‌ورزد تا آنجا که یک روز او را می‌کشد.

واژه شناسی[ویرایش]

در تورات آمده است که معنای نام قائن یا قابیل «حاصل شده» است؛ زیرا حوا پس از به دنیا آوردن قائن که اولین فرزندش بوده است می‌گوید: «به کمک خدا فرزندی حاصل نمودم». ولی دربارهٔ هابیل اشاره‌ای نشده است.[۱]

دیدگاه‌های تورات و قرآن[ویرایش]

قرآن[ویرایش]

قرآن نامی از این دو نیاورده و به عنوان دو فرزند آدم (به عربی: اِبنَی آدم) بسنده کرده است. همچنین از هدیهٔ آن‌دو سخن مشخصی به میان نیامده و عنوان شده که هرکدام، کاری برای تقرب (به پروردگار) انجام دادند و دربارهٔ این کار توضیحی داده نشده است.[۲] براساس قرآن برادری که برادرش را کشته بود، پس از کشتن برادرش در دفن جسدش عاجز ماند. به همین خاطر خداوند کلاغی فرستاد تا با کندن زمین به او بیاموزد که چگونه باید برادرش را دفن کند.[۳]

تورات[ویرایش]

براساس تورات هابیل به گله‌داری و قابیل به کشاورزی پرداخت. پس از مدتی هرکدام هدیه‌ای به حضور خداوند آوردند که هدیهٔ هابیل چند راس از بهترین نخست زادگان گله و هدیهٔ قائن بخشی از حاصل زمین خود بوده است. فقط هدیهٔ هابیل پذیرفته می‌شود و قائن از این اتفاق ناراحت شده و از خشم سرش را زیر می‌اندازد.[۴] مدتی بعد، روزی قائن از برادرش می‌خواهد تا با او به صحرا برود و در صحرا ناگهان به هابیل حمله می‌کند و او را می‌کشد.[۵] به موجب این کار خداوند به قائن می‌گوید که دیگر لعنت‌شده خواهی بود و هرچه در زمین بکاری دیگر زمین به تو محصولی نخواهد داد. بدین ترتیب قائن از حضور خداوند بیرون می‌رود و در سمت شرقی عدن در سرزمین نود (به معنای سرگردانی) ساکن می‌گردد.[۶]

منابع[ویرایش]

  1. پیدایش، ۲:۴ "حوّا از آدم حامله شده، پسری زایید. آنگاه حوّا گفت: به کمک خداوند مردی حاصل نمودم، پس نام او را قائن یعنی «حاصل شده» گذاشت. "
  2. قرآن؛ ۵: ۲۷
  3. قرآن؛ ۵: ۳۱
  4. پیدایش؛ ۴: ۳-۵
  5. پیدایش؛ ۴: ۸
  6. پیدایش؛ ۴: ۱۰-۱۶