هابیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هابیل (Abel) پسر دوم آدم (ابوالبشر) بوده است.

هابیل در قرآن[ویرایش]

واقعه درگیری هابیل با قابیل که هر دو از فرزندان آدم بوده اند و سرانجام منجر به کشته شدن هابیل توسط قابیل می‌شود، در آیهٔ ۲۷ سوره مائده در قرآن آمده است.[۱]

حسادت قابیل بر هابیل[ویرایش]

قرآن از این مسأله سخنی به میان نیاورده و فقط از قربانی سخن گفته است ولی در روایتی، امام صادق(ع) به زراره فرمودند: خداوند به آدم وحی فرمود که اختصاصات نبوّت را به هابیل تسلیم نماید و إسم اعظم را به او تعلیم دهد و او را وصیّ خود قرار بدهد؛ قابیل، چون از حیث سنی بزرگتر از هابیل بود و خود را شایسته تر از برادر کوچکش می دانست و به هابیل حسادت کرد. حضرت آدم بنا به فرمان خداوند به آن دو برادر دستور داد که در راه خدا قربانی کنند؛ قربانی هر کدام مورد قبول واقع شد وصی و جانشین پدر گردد؛ نتیجه ی آزمایش الهی به نفع هابیل شد، به همین سبب حسادت قابیل شعله ور شد.[۲]

مفهوم قربانی[ویرایش]

"قربان" به معنی چیزی است که موجب تقرب به پروردگار میشود. ولی در قرآن کریم درباره‌ی نوع قربانی آن دو برادر اسمی به میان نیامده، بلکه بر مبنای روایات اسلامی حضرت آدم، طبق فرمان خدا به آنها دستور داد که به درگاه خدا قربانی تقدیم کنند، آنها قبول کردند؛ پس هابیل که دارای گوسفندانی بود، بامدادان بهترین گوسفند را انتخاب کرد و قابیل که صاحب مزرعه‌ای بود، قسمتی از بدترین زراعت خود را جدا کرد و بر سر کوهی رفتند و قربانی‌ها را بر سر کوه نهادند؛ در این وقت آتشی آمد و قربانی هابیل را بسوزانید و به قربانی قابیل نزدیک نشد. "هابیل" چون دامداری داشت یکی از بهترین گوسفندان و فراورده‌های آن را برای این کار انتخاب نمود، و "قابیل" که مردی کشاورز بود، از بدترین قسمت زراعت خود (خوشه یا آرد) برای این منظور تهیه کرد. قرار بود قربانی هر کس را آتش سوزاند، قربانی او پذیرفته شده تلقی گردد. بنابراین وقتی قربانی هابیل را سوزاند و معلوم شد که از بین این دو قربانی، قربانی هابیل پذیرفته شده و قربانی قابیل مورد قبول واقع نشده است.[۳]

منابع[ویرایش]