اصحاب کهف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقشی روسی از اصحاب کهف

اصحاب کهف عده‌ای مسیحی بودند که در زمان حکمرانانی امپراتوری روم باستان با نام دقیانوس در شهر افسوس در ترکیه امروزی زندگی می‌کردند و همگی جز یکی از آنان که چوپان بود از اشراف زادگان و درباریان بودند و دین خود را مخفی نگاه می‌داشتند.

اینان سرانجام از جبر حاکم روزگار به ستوه آمده و به گفته قرآن بر اساس الهامی که از خداوند دریافت کردند «پس هنگامی که از خدایان دروغین دوری جستید به غار پناهنده شوید تا پروردگارتان رحمتش را بر شما ارزانی دارد» همراه سگ خود به غاری در روستایی به نام رقیم نزدیک مریوان کنونی رفتند. چون به غار رسیدند. خواب ایشان را در ربود پس حدود سیصد سال به خواب اندر همی بودند؛ و سگ ایشان بر در غار چنان بود که گویی بیدار است. پس از سیصدسال چون برخاستند خود پنداشتند که چند ساعتی بیش نخفته‌اند. چون به شهر شُدند همه چیز را دیگرگونه یافتند. سرانجام به غار بازگشته و دیگر اثری از ایشان یافت نشد. مردم بر فراز غار آنها مسجدی ساختند. داستان ایشان نسبتاً به‌تفصیل در قرآن آمده‌است.[۱]

در بعضی روایات مرتبط با امام زمان شیعیان آمده‌است که «اصحاب کهف» رجعت کرده از یاران وی در آخر الزمان و هنگام ظهور خواهند بود.[۲][۳]

باستانشناسی و جغرافیای تاریخی[ویرایش]

برخی باستانشناسان، محل غار اصحاب کهف را در میان دو روستای رقیم و ابوعلند واقع در هفت کیلومتری امان پایتخت اردن دانسته‌اند،[۴] که بر فراز آن نیز مسجدی کشف شده است. برخی نیز آن را در دمشق پایتخت سوریه دانسته‌اند.[۵] برخی دیگر نیز محل آن را غار افسس در ایونیه ترکیه دانسته‌اند.[۶]

غار اصحاب کهف در افسس ترکیه

داستان‌های مشابه در دیگر ادیان[ویرایش]

داستان مشابهی در کتاب مقدس هندوان وجود دارد که در آن ایندرا برای ریاضت در زمانی که آسورها سراسر دنیا را گرفته بودند به میان گل نیلوفر آبی رفت. این داستان در منابع ایرانی به داستان زروان برگردان شده است و در منابع ترکی به افسانه کورموستا یا هورموزدا تعبیر شده است.[۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

مردان آنجلس

منابع[ویرایش]

  1. برای آگاهی بیشتر ر. ک به «تفسیر نمونه»، ج ۱۲، ص ۳۵۲
  2. «المجالس السنیه»، ج ۵، ص ۷۱۰
  3. تفسیرالعیاشی ج: ۲ ص: ۳۲
  4. باستان‌شناسی و جغرافیای تاریخی قصص قران، دکتر عبدالکریم بی آزار شیرازی صفحه ۱۹۴
  5. پایگاه مجلات تخصصی [۱]
  6. باستان‌شناسی و جغرافیای تاریخی قصص قران، دکتر عبدالکریم بی آزار شیرازی صفحه ۳۵۲
  7. [۲]