سموئیل
| داوران در انجیل |
|---|
| در کتاب داوران |
| عتنئیل |
| ایهود |
| شمجر |
| دبوره و باراک |
| جدعون |
| ابیملک |
| تولع |
| یائیر |
| یفتاح |
| ابصان |
| ایلون |
| عبدون |
| شمشون |
| در کتاب اول سموئیل |
| عیلی |
| سموئیل |
سَموئیل یا اُشموئیل(عبری: שְׁמוּאֵל به معنی «مسموع از خدا»)از شخصیتهای تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل است که نوشتن کتب سموئیل را به او نسبت دادهاند. سموئیل از رهبران بنیاسرائیل[۱] سموئیل در کوه افرایم واقع در شمال شرق اورشلیم متولد شد. مادرش بر طبق نذری که کرده بود، او را در زمان کودکی به شیلوه نزد عیلی آورد تا در شلیوه خدمت کند.او آخرین داور بنیاسرائیل و نخستین پیامبر پس از موسی و هارون بود.[۲] بر اساس عهد عتیق، خداوند خود را به سموئیل آشکار کرد و برگزیده شدن او به پیامبری را به اطلاع تمام بنیاسرائیل رسانید.[۳] در جنگ بنیاسرائیل با فلسطین تابوت عهد به دست دشمنان اسرائیل افتاد و پسران عیلی در جنگ کشته شدند؛ عیلی نیز از اندوه مُرد.[۴] سموئیل به رامه برگشته و هر سال از آنجا به بیتئیل جلجال و مصفه مسافرت میکرد و دوباره به رامه بازمیگشت.[۵] سموئیل از بنیاسرائیل خواست که بعل و عشتاروت را از خود دور کرده و یهوه را به تنهایی عبادت کنند. او یک گردهمایی بزرگ در مصفه تشکیل داد و قوم را به یکتاپرستی موعظه کرد، تا این که بنیاسرائیل دعوت او را پذیرفتند.[۶] پس از آن پیروزی نصیب بنیاسرائیل شد و لشکر فلسطین پراکنده گشتند.[۷] زمانی که سموئیل به سن پیری رسید، بنیاسرائیل خواستار استقرار پادشاهی در اسرائیل شدند اما سموئیل که موسی را مخالف آن میدانست؛[۸] با این رأی مخالفت کرد.[۹] او موعظهای هشداردهنده برای قوم خود خواند[۱۰] و به شاؤل که طرفدار پادشاهی بود گفت که خداوند او را رد کردهاست.[۱۱] بعد از آن سموئیل از خدا مأمور شد که داوود پسر یسی را مسح کند و برکت دهد.سموئیل در جنگ شاؤل با فلسطین، شکست بنیاسرائیل را پیشبینی کرد.[۱۲] سموئیل مُرد و بنیاسرائیل برایش تعزیه گرفتند و و را در خانهاش در رامه به خاک سپردند.[۱۳] همچنین برخی از باستانشناسان معتقدند سموئیل نبی در نزدیکی شهر ساوه در ایران مدفون است.[۱۴]
محتویات |
بقعه اشموئیل (سموئیل) نبی در ساوه[ویرایش]
در 39 کیلومتری شمال غربی شمال غرب شهرستان ساوه و در حد فاصل شهر مأمونیه و رازقان بقعه اشموئیل پیامبر در منطقه کوهستانی و ییلاقی شاهپسند واقع شده است. بنای بقعه در دامنه کوه و بر روی تپهای در اوایل قرن هشتم هجری قمری ساخته شده است.
در کنار بقعه آبادی بوده که هماکنون بقایای آن موجود است. مجموعه بقعه از یک ایوان ورودی به ابعاد 7×5 متر و با ارتفاع حدود 6 متر، روضه به مساحت حدود 60 متر مربع، گنبدی به ارتفاع حدود هشت متر، چشمه آب، سکوهای استراحت و درختان و باغات اطراف تشکیل شده است. بنای بقعه تماماً از آجر و گچ و مصالح سنگ و سیمان ساخته شده و ضریح مشبکی از چوب و فلز بر روی مقبره آن حضرت نصب شده است.[۱۵][۱۶]
این بقعه در سال 1354 در فهرست آثار ملی به شماره 1181 به ثبت رسیده است.[۱۷]
پانویس[ویرایش]
- ↑ دوم تواریخ ۳۵:۱۸؛ مزامیر ۹۹:۶؛ ارمیا ۱۵:۱؛ اعمال ۳:۲۴؛ عبرانیان ۱۱:۳۲
- ↑ سموئیل ۳:۱
- ↑ سموئیل ۳:۲۱؛۴:۱
- ↑ مزمور ۷۸:۶۰؛ ارمیا ۷:۱۲؛۲۶:۶؛۴:۹
- ↑ سموئیل ۷:۱۵
- ↑ سموئیل ۷:۳۳
- ↑ سموئیل ۷:۹
- ↑ تثنیه ۱۷:۱۴
- ↑ سموئیل ۸:۷
- ↑ سموئیل ۸:۹-۲۲
- ↑ سموئیل ۱۵:۲۶
- ↑ سموئیل ۲۸:۱۹
- ↑ سموئیل ۲۵:۱
- ↑ باستانشناسی و جغرافیای تاریخی قصص قرآن اثر دکتر بی آزار شیرازی صفحه 418
- ↑ بقعه «اشموئيل نبی(ع)» ساوه
- ↑ پورتال جامع شهر ساوه
- ↑ بقعه پيغمبر اشموئيل نبیالله ساوه يادگاری از قرن هشتم هجری
منابع[ویرایش]
- کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
- یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲.
- جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.
