فرعون
| پِرآ Per-âa |
||
|
واژه فِرعَون برای اشاره به فرمانروایان مصر باستان به کار میرود. فرعون مدیر ارشد، رییس ارتش، و فرمانروای کل مصر تلقی میشده است. او همچنین پسر رع به شمار میآمده. واژه فرعون از ریشه قبطی «پِرآ» به معنای «خانهی بزرگ» است؛ اشارهای به این واقعیت که فرعونها خود را پناهگاه مردم میدانستند و برای خود کاخهای بزرگ پادشاهی داشتند.[۱] با آنکه در اصل این واژه اشاره به کاخ پادشاهی فرمانروا میکرد، تا هنگام توتمس سوم (۱۴۲۵ - ۱۴۷۹ پ. م.) در پادشاهی نوین، دیگر به عنوان نامی برای شخص فرمانروا به کار گرفته میشد.[۲]
نخستین شخصی که در تاریخ مصر باستان به نام فرعون مشهور است، شخصی است به نام پادشاه عقرب که نام اصلی وی مشخص نیست؛ ولی در نقشی که از او روی یک گرز سنگی وجود دارد، عقربی روبروی صورت او دیده میشود و به این دلیل او را به این نام میخوانند. از فراعنهٔ مصر میتوان خوفو، خفرع، منکورع، رامسس دوم، آخناتون، توتانخامون، ملکه هاتشپسوت، توتموس سوم و خئوپس را نام برد. در بین تمامی این فراعنه، خوفو، خفرع و منکورع به خاطر ساختن اهرام ثلاثه، توتموس سوم و رامسس دوم به خاطر قدرت بیش از حد در اداره کشور و کشورگشایی، آخناتون به خاطر مخالفت و ضدیت با تمام عقاید فراعنه گذشته و ساختن شهر آخن آتون (افق آتون) به همین منظور و توتعنخآمون به خاطر مرگ عجیبش در سن هیجده سالگی و گنجینه دستنخوردهٔ مقبره خود بیش از بقیه فراعنه شهرت دارند.
[ویرایش] پانویس
- ↑ اردشیر خدادادیان. تاریخ مصر باستان. تهران: سخن. ۲۴. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۳۷۲-۳۵۰-۷.
- ↑ Redmount, Carol A. (۱۹۹۸). The Oxford History of the Biblical World. Oxford University Press. ۸۹-۹۰.
|
|||||||||||||||||||||||||
