شیطان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گوستاو دوره، نگاره‌ای از شیطان ضد قهرمان کتاب بهشت گمشده جان میلتون c.1866.

کلمه شیْطان (به انگلیسی: Satan) از ماده «شطن» گرفته شده، و «شاطن» به معنای «خبیث و پست» آمده‌است، و شیطان به موجود رانده شده، سرکش و متمرد اطلاق می‌شود و به معنی روح شریر و دور از حق، نیز آمده‌است.

در عربی «شیطان» اسم عام (اسم جنس) است، در حالی که «ابلیس» (کسی که آدم را فریب داده‌است) اسم خاص (عَلَم) می‌باشد. به عبارت دیگر شیطان به هر موجود موذی و منحرف کننده و طاغی و سرکش، خواه انسانی یا غیر انسانی می‌گویند.

شیطان به موجود موذی و مضر گفته می‌شود، موجودی که از راه راست بر کنار بوده و در صدد آزار دیگران است، موجودی که سعی می‌کند ایجاد دودستگی نماید، و اختلاف و فساد به راه اندازد، و اینکه به ابلیس هم شیطان اطلاق شده بخاطر فساد و شرارتی است که در او وجود دارد.

در ادیان[ویرایش]

نوشتارهای اصلی: ابلیس، عزازیل، و شیطان در مسیحیت

براساس تفسیرهای کتب دینی اسلام، ابلیس (عزازیل) یکی از جن‌ها بود که بر اثر پارسایی زیاد به درجه فرشتگان راه یافت و مقرب ترین نزد خدا گشت، اما برای سجده نکردن به آدم او از درگاه الهی رانده شد در این هنگام شیطان از خداوند برای خود مهلت خواست و خداوند نیز به او تا روز معین مهلت داد[۱] در تاریخ طبری در روایاتی از ابن عباس نقل شده: ابلیس از فرشتگان بود و نامش عزازیل بود و در زمین ساکن بود. فرشتگان ساکن در زمین جن نام داشتند. ابلیس به عبادت همی کوشید و در دانش از همه پیش بود و به همین سبب مغرور شد و در برابر فرمان خدا عصیان نمود.[۲]

شیطان‌پرستی[ویرایش]

نوشتار اصلی: شیطان‌پرستی

شیطان‌پرستی یک حرکت مکتبی، شبه مکتبی و یا فلسفی است که هواداران آن شیطان را یک طرح و الگوی اصلی و پیش از عالم هستی می‌پندارند. آنها شیطان را موجودی زنده و با چند وجه از طبیعت انسان مشترک می‌دانند.

در هنر[ویرایش]

فیلم‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. داستان‌های پیامبران جلد اول بخش مربوط به آدم
  2. تاریخ طبری- جلد ۱ - ص ۵۳
  3. مجله همشری جوان شماره ۱۳۶

منابع[ویرایش]

  • علائم شیطانی
  • تفسیر نمونه، ج۱، صص ۱۹۱ تا ۱۹۳.
  • قاموس قرآن، ج ۴، صص ۳۲ تا ۴۰، سید علی اکبر قرشی، دارالکتب الاسلامیه.