حَجی (عبری:חַגַּי به معنی «جشن») یکی از دوازده پیامبر کوچک کتاب عبری تنخ و نویسندهٔ کتاب حجی در عهد عتیق انجیل بود. او در روز جشن مذهبی فطیر زاده شد.[۱] او شاهد خرابی معبد سلیمان بود[۲] و همراه با زکریا، بازگشتکنندگان از تبعید بابل را به بازسازی هیکل سلیمان تشویق کرد.[۳] بازسازی هیکل سلیمان باعث برانگیخته شدن سامریها و حتیها علیه یهودیه شد. وقتی که فرمانروای رودخانه فرات و دیگر مأموران سعی کردند در تلاشهای بازسازی هیکل یهودیان مداخله کنند؛ داریوش از یهودیان حمایت کرد.[۴] پیغام حجی در سال دوم پادشاهی داریوش بزرگ به شوش فرستاده شد. اولین پیغام او در اولین روز ماه ششم و آخرین پیغام او در روز ۲۴ ماه نهم بیان گردید.[۵] حجی در هگمتانه (همدان) مُرد و در آنجا به خاک سپرده شد. روز بزرگداشت او در کلیسای انجیلی ارمنستان ۳۱ ژوئن و در کلیسای ارتدوکس شرقی ۱۶ دسامبر است.
جستارهای وابسته [ویرایش]
- ↑ حجی ۳:۸
- ↑ حجی ۲:۳
- ↑ عزرا ۶:۱۴؛۱۵:۲
- ↑ عزرا ۵:۳؛۶:۶
- ↑ حجی ۱:۱؛۱:۲؛۱۰:۱۱
- کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
- یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲.
- جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴.
- پیامبران مدفون در ایران
