هاجر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اخراج هاجر و اسماعیل اثر گوستاو دوره
مجازات هاجر. سارا در سمت چپ تصویر دیده می‌شود.

هاجَر(عبری:הָגָר به معنی شهر) زنی مصری[۱] و کنیز سارا[۲] بود که فرعون مصر به ابراهیم بخشید. سارا نازا بود و فرزندی نمی‌آورد، پس تصمیم گرفت کنیزش را به شوهرش ابراهیم ببخشد. ابراهیم هاجر را به زنی گرفت، و از وی صاحب فرزندی به نام اسماعیل شد. سارا از ابراهیم خواست که هاجر و پسرش را از خانه دور کند. ابراهیم، هاجر و اسماعیل را در بیابان حجاز رها کرد. پولس در نامه‌ای که به غلاطیان نوشت، هاجر را با عنوان مادر شریعت ذکر کرد[۳].

بر اساس روایات اسلامی، هاجر در جستجوی آب هفت‌بار بین دو کوه صفا و مروه سعی کرد؛ تا این که چشمه زمزم زیرپای اسماعیل روان شد. مسلمانان در حج و عمره مکلف‌اند تا مانند هاجر هفت بار فاصله بین دو کوه صفا و مروه را طی کنند. مسلمانان عقیده دارند هاجر در جوار خانه کعبه و در حجر اسماعیل مدفون است. مسلمانان اصرار دارند که طواف از داخل حجر اسماعیل جایز نیست و خانه هاجر نیز می‌بایست همچون کعبه طواف شود. مسلمانان همچنین محمد پیامبر اسلام و دیگر طوایف قریش را از نوادگان هاجر می‌دانند.

پسران ابراهیم بر اساس همسرانش و به ترتیب تولد
سارا اسحاق (۲)
هاجر اسماعیل (۱)
قطوره زمران‌ یُقشان مَدان مِدیان یِشباق شوحا

پانویس[ویرایش]

  1. پیدایش ۲۱:۱۰
  2. پیدایش ۱۶:۱
  3. غلاطیان ۲۵:۴

منابع[ویرایش]

  • عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN ۹۶۴۳۰۷۱۶۳۴
  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، ISBN 964-331-068-X
  • یاردون سیز. دانشنامه کتاب مقدس. ترجمهٔ بهرام محمدیان. چاپ سوم. تهران: روز نو، ۱۳۸۰. ۱۹۱۲. 
  • جیمز هاکس. قاموس کتاب مقدس. ترجمهٔ عبدالله شیبانی. چاپ سوم. تهران: اساطیر، ۱۳۷۵. ۱۱۴. 
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ هاجر موجود است.