بعل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مجسمه مفرغی بعل با یک دست افراشته، متعلق به 12 تا 14 قرن قبل از میلاد که در رأس شمره (اوگاریت باستان) پیدا شده‌است و اکنون در موزه لوور نگاه داشته‌میشود.

بعل نام خدایی است که جوامع باستانی بسیاری در سرزمین میان‌رودان(بین النهرین)، آنرا میپرستیدند. به ویژه کنعانیان که او را خدای «باروری» و «حاصل‌خیزی» و از مهم‌ترین خدایان پرستش‌گاه می‌دانستند. گرچه واژه بعل که یک اسم عام سامی به معنای «مالک» یا «سرور» است، می‌توانست به هر خدا یا انسان صاحب‌مقام و یا مخلوقی نسبت داده شود، لیکن این بی‌ثباتی در به‌کار بردن واژه بعل، مانع اطلاق آن به خدایی با صفات متمایز نمی‌شد. بعل، فی‌نفسه در مقام خداوندِ باروری گماشته شده بود و در آن حیطه، «شاهزاده، ارباب زمین» خوانده می‌شد. او را همچنین خدای باران و شبنم خطاب می‌کردند، دو قالبی از رطوبت که برای باروری و حاصل‌خیزی خاک سرزمین کنعان، لازم و حیاتی بود. در زبان اوگاریتی و در کتاب عهد عتیق عبری، بعل (בעל) که خدای طوفان لقب گرفته، بر ابرها سوار است.[۱] همچنین در قرآن و در آیه‌ای دیگر از عهد عتیق، بعل به عنوان خدای کاذب یاد شده است.[۲][۳]

بعل یکی از سه خدای بزرگ که مورد پرستش همۀ سومریان بود، خدای زمین که صورت اکدی بَعل سامی‌های عربی است. دو خدای دیگر آنو و اآ به ترتیب آقای آسمان و صاحب درۀ عمیق هستند.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. بعل، دانشنامه بریتانیکا
  2. داوران ۳:۷
  3. قرآن ۳۷:۱۲۵
  4. «بل»(فارسی)‎. لغت نامه دهخدا. بازبینی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۰. 
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بعل موجود است.