بعل
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بعل نام خدایی است که جوامع باستانی بسیاری در سرزمین بینالنهرین، آنرا میپرستیدند. به ویژه کنعانیان که او را خدای «باروری» و «حاصلخیزی» و از مهمترین خدایان پرستشگاه میدانستند. گرچه واژه بعل که یک اسم عام سامی به معنای «مالک» یا «سرور» است، میتوانست به هر خدا یا انسان صاحبمقام و یا مخلوقی نسبت داده شود، لیکن این بیثباتی در بهکار بردن واژه بعل، مانع اطلاق آن به خدایی با صفات متمایز نمیشد. بعل، فینفسه در مقام خداوندِ باروری گماشته شده بود و در آن حیطه، «شاهزاده، ارباب زمین» خوانده میشد. او را همچنین خدای باران و شبنم خطاب میکردند، دو قالبی از رطوبت که برای باروری و حاصلخیزی خاک سرزمین کنعان، لازم و حیاتی بود. در زبان اوگاریتی و در کتاب عهد عتیق عبری، بعل (בעל) که خدای طوفان لقب گرفته، بر ابرها سوار است.[۱] همچنین در قرآن و در آیهای دیگر از عهد عتیق، بعل به عنوان خدای کاذب یاد شده است.[۲][۳]
[ویرایش] منابع
- ↑ بعل، دانشنامه بریتانیکا
- ↑ داوران ۳:۷
- ↑ قرآن ۳۷:۱۲۵
| ایزدان اسطورهای در سوریهٔ باستان | |
|---|---|
 |
آشور - اداد -ایشتار - بعل - حدد -داگون -عنات |
