جاحظ
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوعثمان عمروبن بحر(۱۶۰-۲۵۵ق) مشهور به جاحظ؛ ادیب معتزلی، خوشسخن، خوشنویس، معاشر با مترجمین فارسی و سریانی و نویسنده بسیاری از تألیفهای سده ۳ق، از اهالی بصره است.[۱]
[ویرایش] آثار
موضوعات نوشتههای جاحظ بسیار گوناگون است؛ از جمله ادبیات، ادبیات عامه، کلام، سیاست و بعضی شاخههای علوم طبیعی. ولی آنچه کتابهای او را ممتاز میسازد، شیوه ادبی بارز او در نگارش، آگاهی او از زندگی اجتماعی مردم و شناخت سرشت و اخلاقشان است. برخی از مهمترین کتابهای او بر این پایهاند:[۲]
- البیان و التبیین
- الحَیَوان
- البُخَلاء
[ویرایش] موسیقی
تصنیفات جاحظ بسیار و در آنها، مطالب سودمند و ضروری درباره مسائل دوران ساسانی، از جمله شعر و سرود و خوانندگی است:[۱]
- طبقات المغنیین: شرح مطالبی درباره جایگاههای مغنیان دوران ساسانی
- التاج: درباره طبقههای سهگانه ندیمان و رامشیان، و رتبههایی که داشتهاند؛ جشن مهرگان و مطلبهایی درباره استادی و چیرگی برخی هنرمندان
- رساله القیان: رساله کنیزکان رامشگر
- المحاسن و الاضداد
[ویرایش] منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ستایشگر، مهدی. نام نامهٔ موسیقی ایران زمین جلد سوّم. چاپ اوّل، تهران: اطلاعات، ۱۳۷۶، ISBN ۹۶۴-۴۲۳-۳۷۷-۸(جلد ۳).
- ↑ دانشنامه جهان اسلام، جاحظ
