ابن فارض
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اِبْنِ فارِض، (نام کامل: ابوحفص شرفالدین عمر بن علی بن مرشد بن علی) (۵۷۶ -۶۳۲ق/۱۱۸۱- ۱۲۳۵م)، بزرگترین سراینده شعر صوفیانه در ادبیات عرب است. موضوع بیشتر اشعار او عشق به خداوند است، و از این رو به وی سلطان العاشقین لقب دادهاند. او بع سال ۵۷۶ هجری قمری/۱۱۸۱ میلادی در مصر زاده شد و به مطالعه فقه شافعی پرداخت. سپس راه صوفیان را گزید و بیشتر وقت خود را در وادیالمستضعفین واقع در کوه دوم از رشتهکوههای المقطم نزدیک قاهره میگذراند. ابنفارض پس از آن راه مکه را پیش گرفته و در آنجا به سیر و سلوک میپردازد و سرانجام پس از پانزده سال به قاهره بازمیگردد. مشهورترین اثر او قصیده تاییه کبری است.
