راغب اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
راغب اصفهانی
سده چهارم قمری
نام: ابوالقاسم حسین بن محمد
عنوان: راغب اصفهانی
زادروز: نیمه اول قرن چهارم
مرگ: ۴۰۲ قمری
نژاد: ایرانی
مذهب: (نامعلوم)
زمینه‌های فعالیت: لغت‌شناسی، شعر و ادبیات، حدیث، اخلاق، تفسیر، کلام و حکمت
استاد(ها): ابو منصور جبان، ابوالعباس ضبّی (احمد بن ابراهیم)، ابوالقاسم ابن ابی العلاء[۱]

ابوالقاسم حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (درگذشته ۴۰۲ قمری) لغت‌شناس و از ادیبان و حکیمان اهل اصفهان بود. وی از بزرگترین دانشمندان ایرانی است که در دوران آل بویه در قرن چهارم که اصفهان در اوج تمدن اسلامی و علم بوده است.[۲]

وی مذهب شافعی/ معتزلی داشته و بعضی وی را شیعه دانسته‌اند. مرگ وی را بین ۳۹۸ تا ۴۰۲ قمری یا ۵۰۲‏[۳] و یا ۵۶۵ نیز دانسته‌اند. اما آنچه مشهور است وی در قرن چهارم قمری می زیسته است.[۴]

آثار[ویرایش]

  • المفردات یا المفردات فی غریب القرآن، شامل لغات قرآن
  • الذریعه الی مکارم الشریعه، در تصوف و اخلاق
  • المحاضرات یا محاضرات الادباء و محاورات الشعراء و البلغاء

شعر[ویرایش]

سروده‌ای مشهور از وی:

ز صد هزار محمد که در جهان آید یکی بمنزلهٔ جان مصطفی نشود
و گرچه عرصهٔ عالم پر از علی گردد یکی بعلم و سخاوت چو مرتضی نشود
جهان اگر چه ز موسی و چوب خالی نیست یکی کلیم نگردد یکی عصا نشود

منابع[ویرایش]