بنداری اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بُنداری، قوام الدین فتح بن علی بن محمد اصفهانی، مورّخ ایرانیِ قرن هفتم و مترجم شاهنامه فردوسی به عربی.

بُنداری آثار خود را به عربی می‌نوشته و شهرت اصلی او به سبب تلخیص و تهذیب کتاب زُبدَة النُصرَه و نُخبَة العُصره، در تاریخ سلجوقیان، تألیف عمادالدین اصفهانی است که پس از زدودن کتاب از برخی آرایشهای ادبی، آن را در ۶۲۳ به شرف‌الدین عیسی بن العادل ایوبی، الملک المعظَّم، هدیه کرد. به گفته خودش، تاریخ صلاح الدین ایوبی به نام البرق الشامی تألیف عمادالدین اصفهانی را تلخیص کرده، و بر تاریخ بغدادِ خطیب بغدادی نیز ذیلی نگاشته‌است. وی شاهنامه فردوسی را به عربی برگردانید و در ۶۲۴ به الملک المعظّم تقدیم کرد. از زندگی او، که ظاهراً در شام و عراق گذشته‌است، اطلاع دیگری در دست نیست. تاریخ وفات وی نیز نامعلوم است.[۱]

با آنکه وی کتاب نسبتاً مشهوری درباره سلجوقیان تدارک دیده، و شاهنامه را به عربی برگردانده‌است، باز زندگی‌نامه‌اش مورد توجه نویسندگان کهن قرار نگرفته، و آگاهی‌هایی که از احوال او باقی‌مانده، و در کتابها پراکنده‌است، بیشتر همان یافته‌هایی است که عزام در مقدمه «الشاهنامه» آورده‌است.

ترجمه شاهنامه[ویرایش]

سخن هوتسما که همه شهرت بنداری را زاده تاریخ‌نگاری او پنداشته گزاف نیست. ترجمه شاهکاری جهانی چون شاهنامه، تقریباً در هیچ‌یک از فهارس کتاب‌شناسی کهن بازتاب ندارد. با این همه در ۱۹۳۲ میلادی عبدالوهاب عزام، ادیب و شاعر و فارسی‌دان‌ِ مصری، ترجمه بنداری را در دارالکتب قاهره به چاپ رسانید. وی در مقدمه شرح می‌دهد که نخست از طریق تاریخ ادبیات ادوارد براون به وجود نسخه‌ای از این ترجمه در کیمبریج پی برده‌است.

کار بنداری از نظر ترجمه، به‌راستی شایسته ستایش است. وی در گزینش معادل برای واژه‌های شاهنامه، یا پرداخت عبارات در مقابل ابیات فارسی، در بیشتر جاها زبردستی‌ِ خاصی از خود نشان داده، چندان‌که کار تصحیح متن فارسی شاهنامه را آسان کرده است؛ اما عیب بزرگ او آن است که این کتاب را مختصر کرده، و تقریباً همه‌جا سخنان شخصی و عاطفی فردوسی را که تجلی‌گاه هنر شاعرانه اوست، فرو نهاده، و آن فضای هنری و شاعرانه را از ترجمه خود به کلی زدوده‌است. ز این‌رو، برخی حوادث مانند آنچه میان رستم و ترکمنان رفته، تقریباً همه پیش‌گفتارها که فردوسی در آنها از احوال و عواطف شخصی خود سخن گفته‌است، مانند مقدمه داستان سهراب، مدایح سلطان محمود و وصفها، به خصوص وصف جنگها را حذف و یا خلاصه کرده‌است.

اثر بنداری تنها یک ترجمه خواندنی از حوادث شاهنامه نیست، بلکه می‌تواند در مقام ابزاری سخت سودمند و گاه قاطع برای تصحیح متن فارسی شاهنامه، به کار پژوهشگران آید و خالقی مطلق در چاپ شاهنامه از آن بهره برده‌است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. «مقاله بنداری در دانشنامه جهان اسلام». ویرایش هوتسما و کاهن. 
  2. «مقاله بنداری در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی». ویرایش آذرتاش آذرنوش.