می زیاده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
می زیاده
May ziade.jpg
نام اصلی ماری الیاس زیاده
Marie Elias Ziade
زادروز ۱۱ فوریه ۱۸۸۶
ناصره, فلسطین
مرگ ۱۷ اکتبر ۱۹۴۱ (۵۵ سال)
قاهره, مصر
ملیت لبنانی-فلسطینی
پیشه شاعر و نویسنده

می زیادة شاعر و نویسنده‌ی لبنانی-فلسطینی، از زنان فرهنگی برجسته‌ی دنیای عرب به شمار می‌رود.

می ، عروس ادب ، نویسنده خوش ذوق زبان وادبیات عرب در زبان های فرانسه و انگلیسی نیز آثاری دارد.

عروس ادب را "فاروق سعد" در باقات من حدائق "می" ، لقب داده است .

در ممالک عربی نام این نویسنده را اغلب میة (به فتح میم و یاء مشدد ) می گویند و با توجه به معنی نام و گفتار سکر آورش او را ماد موازل صهبا نیز می نامند .

"می"کوتاه شده کلمه ماری است ، مادرش این نام را به خاطر تحبیب برای او برگزیده است .

«میّ» در سال ۱۸۸۶ در ناصره به دنیا آمد. وی ۱۲ سال نخست زندگی‌اش را در ناصره سپری کرد و سپس پدرش او را به مدرسه‌ی «الفتوح» مخصوص راهبه‌ها در عینطوره ی لبنان فرستاد. او چهار سال را در آن مدرسه گذراند و پس از آن به مدرسه عازاریه ی بیروت منتقل شد. پس از یک سال ماندن در آن جا در سال ۱۹۰۴ به ناصره بازگشت. این بار اقامت در ناصره طول نکشید. خانواده‌ی میّ در سال ۱۹۰۷ به مصر مهاجرت کردند و مدتی در اسکندریه ماندند و سپس به قاهره نقل مکان کردند و آن جا را برای اقامت دائمی اعضای سه نفره‌ی خود برگزیدند. الیاس زیاده ابتدا در «المحروسه» قلم می‌زد و سپس امتیاز آن در سال ۱۹۰۹ به وی منتقل شد. «المحروسه» نخستین نشریه‌ای بود که میّ مقالاتش را در آن چاپ می‌کرد. ولی به مرور زمان، «میّ» در «الزهور» به مسئولیت انطون الجمیل و «المتقطف» به سرپرستی یعقوب صروف و «الهلال» به سردبیری جورجی و سپس امیل و شکر زیدان، و «الاهرام» به مسئولیت داود برکات و «الرساله» به سرپرستی احمد حسن الزیارت و «السیاسیه الاسبوعیه» محمدحسنین هیکل و ... نیز مقاله نوشت.

کسانی که درباره‌ی او قلم زده‌اند، بیش‌تر به این‌که وی محور اصلی انجمن هفتگی سه‌شنبه بود و در آن انجمن همه‌ی مسائل فکری، ادبی، علمی و شعری و سیاسی مطرح می‌شد و هر نظر توضیحی، دفاعی و انتقادی می‌توانست در آن طرح شود، توجه داشته‌اند. زیرا که میّ با توان و لطافت، تمامی این امور را اداره می‌کرد، به طوری که هریک از حضار احساس می‌کردند که هم استفاده برده و هم استفاده رسانده‌اند.

سلمی الحفار الکزبری، بانوی ادیب، در کتاب «سری کامل تألیفات میّ زیادة» می‌گوید:

«با این که مردان زیادی دوستدار او بودند، اما قلب او جز برای جبران خلیل جبران نتپید و رغبت نشان نداد. میان این دو مکاتبه‌ی دل‌انگیزی وجود داشت که از سال ۱۹۱۲ تا دو هفته قبل از درگذشت جبران در سال ۱۹۳۱ ادامه داشت. برای این پژوهشگران ثابت شده است که پیوند میان این دو نویسنده‌ی نابغه، از یک علاقه‌ی متقابل شروع شده و پیش از این‌که به عشقی غلیظ و مه‌آلود با گرایش صوفی منشانه مبدل شود، به دوستی فکری انجامیده است. ولی تقدیر چنین بود که آن دو جز بر روی کاغذ با هم ملاقات نکنند.»

منابع[ویرایش]